Waarom ouder worden dus best wel prima is

In het huisje naast ons zijn nieuwe meisjes aangekomen. Ik zie ze de Franse camping op komen lopen, slepend met hun zware koffers. Ze zijn hooguit een jaar of 18, 19. Terwijl ze ons huisje passeren kijken ze even nieuwsgierig opzij. Met Lauren op de arm roep ik ‘Bonjour!”.

“Wat zullen ze denken, nu ze mij zien?” schiet er door me heen. Ben ik in hun ogen een vrouw van middelbare leeftijd met een kind? Zijn wij drie een “gezin”, dat in de ogen van de jeugd dus per definitie al stokoud is? Vast wel. Naar mijn eigen maatstaven tienermaatstaven was iemand met een kind sowieso bejaard.

Een bevreemdende gedachte, want ik zie mezelf nog niet als oud. Ja oké, we hebben nu een kindje…

“Maar ik weet het nog zo goed hoor!” protesteer ik inwendig. Ik weet hoe het is om voor het eerst met je vriendinnen op vakantie te gaan. Wij gingen op onze 16e , naar Texel. Op een camping waar met bierkratjes torens werden gebouwd en wij, als groep van 4 meiden, de keuze hadden uit maar liefst twee groepen jongens uit de tenten om ons heen. Of een paar jaar later met de meiden naar Italië, waar we rondreisten, ijsjes aten, door Rome slenterden in mini jurkjes of urenlang aan het zwembad lagen.

Toen we ons heel wijs voelden, maar volwassen worden iets voor later was. Je weet wel… Vroegah.
Welke uitspraak me nu per definitie al stokoud maakt.

Een half uur later zijn de tassen uitgepakt, de bikini’s uit de tas getrokken en hoor ik aan de plop dat de eerste fles drank is aangebroken. Harde, Franstalige rapmuziek vult het daarvoor zo rustige campingterrein.

“Pff, ik hoop niet dat ze dat lang aanhouden zeg. Dan kan Lauren straks niet slapen”, mopper ik tegen Wouter. “Ah joh dat is toch gezellig, een beetje muziek?” , lacht Wout vergoelijkend.

Beschaamd denk ik dat ik nu écht klink als een oude zeur.

Even later lopen de meiden weer voorbij, dit maal op weg naar het zwembad. Tegelijk passeert ook een groepje jongens. De meisjes giechelen, doen net of ze niet kijken en verstoppen zich achter hun handdoek. Ze gaan extra hard praten, steken een sigaret op en lopen nonchalant voorbij.

Owja, die vermoeiende spelletjes. Ik bekijk ze met een lachje, en bedenk me dat ik eigenlijk maar blij ben dat ik geen tiener meer ben. Dat ik hier rustig voor mijn huisje mag zitten, met mijn kleine meid op schoot, terwijl de liefde van mijn leven een wijntje opentrekt. Dat ik na twee wijntjes mag stoppen, omdat ik niet meer cool hoef te zijn. Dat ik niet de hele avond meer met jongens hoef te praten die eigenlijk helemaal niet zo leuk zijn, maar waarvan je toch graag wilt dat ze jou leuk vinden. En dat als ik vroeg naar bed wil, niemand me saai vindt (oké, Wouter misschien een beetje).

Want 16 zijn was best leuk, maar er kwam ook een hoop onzeker gedoe bij kijken.

Eigenlijk vind ik het leven in veel opzichten alleen maar leuker worden nu ik 30 ben. Meer rust, beter weten waar je voor staat, meer richting, meer vastigheid en toch nog genoeg te ontdekken.

Dus prima, misschien lijk ik tegenwoordig best-wel-oud… Maar 30 is het nieuwe 16!


Vind jij ouder worden leuk?

Geschreven door

Geef een reactie