Waarom zwanger op vakantie zenuwslopend is

Het is nogal mode momenteel: De babymoon. Oftwel, op vakantie gaan voordat de kleine er is. Om nog even tijd te hebben voor elkaar, voordat dat never-nooit-meer kan. (Dat laatste zeggen ze er niet bij, maar dat is wel vaak te strekking). Dus onze vakantie naar Zuid-Engeland paste perfect in het plaatje. Een paar hotelletjes, lieve dorpjes, lekker eten, samen zijn, relaxtheid ten top. En ja het was heel fijn!

Maar toch… Ga ik liever op vakantie als ik niet zwanger ben. En ik zal u vertellen waarom.

Is that raw milkse cheese?
Als zwangere mag je best veel niet eten. De meest in het oog springende ‘mag niets’: geen rauwe eieren, rauw vlees en kaas van rauwe (ongepasteuriseerde) melk. Geen rauwe dierlijke producten dus. En al weet ik heus wel dat er ook een hoop kindertjes zijn geboren voordat al de verderfelijke effecten van deze producten bekend werden:  ik laat ze toch liever even links liggen. In Nederland weet ik inmiddels precies wat ik wel en niet kan eten en bestellen in een restaurant. In Engeland werd het ingewikkelder.
Het begon al op dag 1, toen ik heel veel moeilijke vragen moest stellen om erachter te komen dat de kaas in mijn salade rauwmelks was. Blijkbaar is het concept ‘rauwmelke kaas’ als potentiële babykiller in Engeland niet ingedaald, want mijn vragen kwamen me op een hoog gezucht en geërgerde blikken te staan. Ook de rest van onze vakantie bleef ik grote moeite houden om te achterhalen wat er precies op mijn bord lag. Vaak begreep men de vraag niet , of ‘wist de chef het niet’, of waren ze zo vaag dat ik er al bij voorbaat kriebels van kreeg. Ik heb deze vakantie dus een hoop friet gegeten. Beter voor mijn gemoedsrust.

Doe mij maar een… Spa rood please
Ik mis het drinken van een wijntje, cocktail of biertje in principe niet echt. Maar op vakantie voelde ik me ineens toch zielig met mijn zoveelste glas spa rood. Blijkbaar is vakantie voor mij ook gerelateerd aan gezellig samen een flesje wijn leegdrinken. Een drankje doen op het strand, een cocktailtje in de hotelbar. Geen must, maar wel lekker.

Die mocht ik dus niet

Cheers mate! Die mocht ik dus niet

“Misschien kan ik je in een rolstoel zetten?”
Hoewel ik mijn zwangerschap lichamelijk tot nu toe fluitend doorloop, heb ik al een poos één kwaaltje: rug- en bekkenpijn. Die pijn wordt verergerd door lopen, dus mijn hardloopschoenen liggen een poosje in de kast en zelfs een wandelingetje van meer dan 10 minuten kost moeite. En laten wij op vakantie nu net graag wandelen. Lekker een paar uur het bos in of een uitgebreide slentertocht door en rond een stadje. Dat kon nu niet en dat vergde enige omschakeling.  Ineens moesten we overal waar we kwamen op zoek naar parkeerplekken dichtbij de bestemming, omdat deze oma anders te snel door haar wandelpunten heen was. Het is een gekke gewaarwording om semi gehandicapt te zijn. En Wouters suggestie om me in een grote Engelse tuin dan maar ‘in een rolstoel te zetten’, maakte me ook niet echt blij. Gelukkig ging op het terras zitten wel goed (Ja, wel met die spa rood ja).

Kijken kijken, niet lopen

Kijken kijken, niet lopen

De hormonen hadden geen vakantie
Want ja, ik blijf wel zwanger, en dus soms een tikkie overgevoelig en emotioneel. Dus liep ik half in tranen het hotel-restaurant uit omdat de manager sarcastisch deed over mijn vraag over gepasteuriseerde yoghurt en moest er op het terras regelmatig verplaatst worden, omdat ik het Echt Niet Trok om in de sigarettenrook te zitten. Relativeren is nu even niet mijn sterkste punt.

Hulp in geval van crisis is niet zo nabij
Als je alle voedselgevaren én mijn hormonen bij elkaar optelt begrijp je dat ik in de vakantie regelmatig doemscenario’s in mijn hoofd had. Wat als ik toch verkeerde kaas had gegeten en nu heel ziek werd? Moest ik dan naar een Engelse dokter? Snappen die wel iets van zwangeren, die Engelsen? Misschien moet ik dan wel in het ziekenhuis en dan heel lang blijven, en wordt de baby in Engeland geboren! En dat kan helemaal niet want ik wil een Nederlandse baby en niet met “Engeland” in haar paspoort en en en… Nouja, dat dus. Het idee om ver(der) weg te zijn van mijn vertrouwde Nederlandse leven en verloskundige vond ik een beetje eng. Heel stom, I know. We zaten immers niet in één of ander derdewereldland. Maar toch dacht ik deze dingen dus.

Pff, als je dit zo leest denk je dat de vakantie één doffe ellende was. Niet hoor!
Het was bijvoorbeeld heel leuk dat..

  • Ze in Engeland toffe frisdrankjes hebben met smaakjes die ik niet kende
  • We een echte Engelse renbaan met renpaarden hebben gezien, want daar lag ons hotel naast
  • We de hele week een lekker zonnetje hadden
  • Engelse dorpjes en weggetjes echt heel groen en schattig zijn
  • Mijn buik lekker kon groeien door alle heeerlijke brownies die ik zonder schuldgevoel at (die durfde ik dan weer wel te eten)
  • We heel veel en lekker konden slapen in de relaxte hotelbedden

En het allerbeste: ik heel veel quality time met mijn lieve man & papa in spé kon  doorbrengen. Die mij hopelijk toch nog wel lief vindt ondanks al het bovenstaande gezeur. Sorry lieverd, ik kan er niks aan doen. Ik ben zwanger…

Love love love

 

 

Geschreven door

Geef een reactie