Wedding day #1 The seconds before I DO

“ Ga eens even zitten. Wil je echt niet nog iets eten? “ Joris schuift me over de tafel een broodje kaas toe. Ik schud mijn hoofd en schuifel onrustig heen en weer door de kamer. Mijn rok ruist als een zee van tule met me mee.

Voor de tiende keer kijk ik op de klok. Nog 15 minuten. Vijftien minuten voor we worden opgehaald om richting de trouwkapel te vertrekken. De plek waar al onze vrienden familie ons staan op te wachten- ons voor het eerst zien.

De plek waar wij elkaar het ja woord gaan geven.

Zo meteen begint onze trouwdag pas écht, maar eigenlijk hebben we er voor mijn gevoel al een dag opzitten.

Eerst een onrustige, korte nacht. Toen kapster en visagiste Joyce die om half 8 op de stoep stond, en mij in twee uur tijd van een gestreste bridezilla met wallen veranderde in een stralend bruidje. Fotograaf Marscha die alles vastlegt. Samantha die mij in mijn jurk helpt. DE JURK, die ik vandaag voor het eerst ga dragen. Kousen aan ( “Sorry Maaik, ik moet even tussen je benen graaien”), de sieraden om, trouwschoentjes aan.

Alles wat de afgelopen maanden zo zorgvuldig is verzameld, wordt nu ineens gebruikt.

En als ik dan helemaal klaar ben heb ik nog net tijd om een halve seconde naar mezelf in de spiegel te kijken, want we moeten door: door naar het momentje waarop Joris mij opwacht, buiten onderaan de trap, en hij mij voor het eerst ziet. En ik hem, mijn knappie in zijn mooie pak.

Vooraf denk je zoveel na over deze momenten en als ze daar dan zijn is het gek, onwerkelijk, spannend, lief.

Daarna gelijk door met de fotoshoot in de Nijmeegse Ooijpolder. Samen met Samantha en Joep die ons meehelpen. We poseren, lachen, geven kusjes en knuffels.

Fotograve Marscha die zegt: “Ik laat jullie zelf je gang gaan. Een pose zoeken, ik ga niet sturen”. Waarna het even stil blijft, wij elkaar aankijken en Marscha na 5 seconden zegt: “Oke, ik ga jullie toch maar even sturen….”

Er is ineens een beetje regen. Shit, schuilen onder een boom. Straks loopt mijn make-up uit. Dat kan dus echt niet he. “Kan iemand een paraplu halen? Kan iemand NU een paraplu halen? “

Goh, wat een feest moet het zijn om met een bruid op stap te gaan.

Terug naar huis. Samantha snoert mijn jurk nog iets strakker aan en dan gaat iedereen ons vooruit, naar de trouwlocatie. Wij blijven samen achter.

In een klein niemandsland op onze trouwdag.

Dat hadden we vooraf zo bedacht. Even rust en tijd samen leek ons lekker. Maar nu het zover is kan ik me niet echt ontspannen.

Dat kan ook door de jurk komen, die nu zo strak zit dat zitten en ademen wat lastig is.

Ik laat me toch maar op de bank ploffen en neem een hapje brood, terwijl Freddy tikkertje doet onder mijn rokken.

Daar zitten we dan. De groom & bride. Bijna man en vrouw. Dat waar we zo lang naartoe hebben geleefd, gaat nu echt gebeuren. Wauw.

Maar voordat het écht zover is, moet ik nog plassen.

Wist je dat dat als bruid achterstevoren moet? En nee, dáár is GEEN foto van.

Geschreven door

2 Reacties

  • Estelle

    😀 Leuk om te lezen hoe het eraan toe ging toen wij met iets meer eetlust onze broodjes kaas (enzo :)) aan het verorberen waren 🙂 Ben benieuwd naar de rest! 😀

  • krulletje86

    😀 ik ben blij dat de lunch bij jullie meer eer is aangedaan :D.

Geef een reactie