Wedding day #2 En dan zijn we ineens GETROUWD

“…Dan wens ik u een hele fijne nacht!” Discreet laat de receptioniste de deur van onze suite in het slot vallen.

We kijken een beetje verdwaasd om ons heen. Daar staan we dan: in onze trouwkleding in een belachelijk grote, mooie, luxe suite. Mijn blik glijdt van het kingsize bed met rozenblaadjes naar het dampende bad en blijft rusten op de klaargezette fles champagne.

Het is 01:00 uur ‘snachts en het zit erop. We zijn GETROUWD.

Een beetje lacherig van de drank, adrenaline en emoties lopen we een rondje door de kamer. Terwijl Wout zich op bed laat vallen en aan zijn schoenen prutst, stop ik voor een enorme spiegel.

In de spiegel kijkt een bruidje terug. Lange witte jurk, wijde rokken, mooie make-up, zacht golvend haar.

Ken je dat gevoel, dat je na het stappen thuiskomt, in de spiegel kijkt en denkt: ”Hey, wat zie ik er eigenlijk goed uit”? Ik heb vandaag heel veel complimentjes gehad, maar nu ik hier in de spiegel staar zie ik pas echt hoe ‘bruidsachtig’ ik eruit zie.

Ik bestudeer mezelf een poosje. Probeer elk detail in mijn hoofd op te slaan. Want ja.. dit was het dan. Onze trouwdag is voorbij. Zo gaat de jurk uit, de make-up af, en ben ik weer gewoon Maaike.

Dat voelt gek.

“Wat doe je?’, vraagt Wout, terwijl hij achter me komt staan.

“Ik wil niet dat het voorbij is”, pruil ik in de spiegel.

Hoewel ik doodop ben, lijkt het toch te snel. Mijn hart zit vol, mijn hoofd zit vol, binnenin draaien duizenden indrukken en emoties rondjes.

Wie had kunnen denken dat trouwen zo emotioneel zou zijn?

De trouwdag was een overweldigende mix van liefde, plezier en mooie momenten. De persoonlijke ceremonie. De tranen in de ogen van vrienden en familie toen Wouter vol gevoel zijn gelofte uitsprak. Ons nichtje dat zich verstopt in mijn rokken. De geniaal grappige cadeautjes, die we konden verwachten toen we als cadeau tip “geld voor een bed” vroegen. Onze fantastische ceremoniemeesters. Het onverwachte filmpje van mijn lieve vriend Martijn die in Australië woont, en er zo toch een beetje bij was. De lieve speeches. De vele lachende gezichten. Het dansen. Happy hardcore hakken en kontjes schudden in een bruidsjurk. De fantastische sfeer. Liefde liefde liefde voor elkaar en voor die prachtige dierbare mensen om ons heen.

Ik zit nog op mijn roze bruidswolk en ik wil niet dat het stopt.

“Kom”, haalt Wouter me uit mijn gedachten. Hij heeft zijn jasje en schoenen al uitgetrokken.

Toch een stuk pragmatischer hè, die mannen.

“Het is niet over schat, vandaag is alleen voorbij.”

Ik knik. Kijk nog één keer in de spiegel. Deze dag was zo bijzonder, die vergeten we nooit.

Maar nu is het tijd voor deze prinses om haar jurk uit te trekken. Want eerlijk is eerlijk: voor het eerst vandaag weer fatsoenlijk ademhalen is ook niet weg.

En dan in bad en napraten met mijn man. MAN! Dat is nu mooi officieel. En daar was het toch allemaal om begonnen?

Wouter? Waar is Joris? Tja, bij trouwen hoort een nieuwe naam!  Binnenkort meer over het hoe en waarom van deze coming out 😉

Geschreven door

Geef een reactie