Werken: het werkt nog!

Toen ik een poos niet had gewerkt, begon ik me af te vragen of ik überhaupt nog wel wist hoe het moest.
Nu werk ik weer en vraag ik me af hoe mijn leven zonder werk er in vredesnaam uitzag.

Het weekend voor mijn eerste werkdag werd ik bevangen door plankenkoorts.

Ja, natuurlijk had ik gesolliciteerd met als doel een baan te krijgen. Sterker nog: met de vasthoudendheid van een bloedhond had ik me vastgebeten in het Vinden Van Werk. Nu had ik mijn doel bereikt, stond ik op het punt om aan De Baan te beginnen.. En werd ik ineens een beetje zenuwachtig. Want een baan vinden is één ding.. .

“Maar ik weet helemaal niet of nog wel kan werken!” riep ik in het weekend voordat ik moest beginnen tegen Joris. “Ik ben inmiddels best goed geworden in solliciteren, maar werken is weer iets anders he”.

“Nouja, je kan altijd nog sollicitatietrainingen gaan geven schat”, grijnste Joris.

Ja, heel fijn.

“Kan je werken verleren? “ Ging ik totaal niet gerustgesteld verder. “Kan je ongestraft 7 maanden niet werken, en de draad daarna gewoon weer oppakken?”

Inmiddels ben ik anderhalve week aan het werk, en het antwoord is zowel geruststellend als ontnuchterend: 7 maanden niet werken  is helemaal geen probleem.

Sterker nog: na enkele dagen behoren je herinneringen aan je werkeloze dagen nog maar tot een ver verleden.

De vroege wekker, netjes aankleden, de auto in, koffie, collega’s, besprekingen, mailtjes, met wat file weer terug, koken, nog een paar vrije uurtjes, slapen.. Het hele bekende riedeltje loopt weer en ik pak het op alsof ik de afgelopen tijd niet anders heb gedaan.

Natuurlijk is alles nieuw en kost het onthouden van nieuwe gezichten en onbekende informatie energie, maar is dat bij een nieuwe baan niet altijd het geval?

Al mijn eerste indrukken zijn positief. Mijn nieuwe collega’s zijn aardig, het werk lijkt leuk, de overdracht goed en de koffie is lekker. Ik vind het fijn om weer nuttig bezig te zijn, weer ergens bij te horen en visite kaartjes uit te delen.

Working life: so far, so good.

Ik ben niet vergeten hoe ik moet werken. Een hele geruststelling.

En eigenlijk is het nog mooier dan dat: Ik merk dat ik zelfs een stuk rustiger en zelfverzekerder ben dan toen ik aan mijn vorige baan begon. Ik maak me niet al te druk, laat alles op me af komen en zie veel dingen de ik al ken.

Dat komt natuurlijk omdat ik ook al werkervaring heb, maar misschien hebben de ervaringen van het afgelopen half jaar hier ook iets mee te maken?

Toen Joris weer aan het werk ging na onze wereldreis zei hij dat hij voor zijn gevoel minder dacht en meer ‘gewoon deed’. Pragmatischer was geworden.

En dat gevoel heb ik ook. Die reis was naast heel leuk, ook heel nuttig.  Heeft ons probleemoplossender en zelfredzamer gemaakt. En daarnaast heb ik, wie weet, ook het één en ander opgestoken van al mijn sollicitatie ervaringen..

Ik denk het wel. Gaaf om te merken dat alles dat je meemaakt in je leven, je weer kunt gebruiken in het volgende stapje. Je vormen als persoon.

Prachtig allemaal! Nu maar hopen dat ik deze rust en besluitvaardigheid ook kan vasthouden als de hoeveelheid stressvolle mailtjes in mijn inbox begint op te lopen..

 

Geschreven door

Geef een reactie