WhatsApp stress

Het is een willekeurige donderdagavond en ik zit met Bennie in de kroeg. Boven een stinkende pizza shoarma (Bennies idee, dat komt ervan als je met je mannelijke vrienden uit eten gaat) kletsen we bij. Ik heb net een verhaal afgestoken over thuiskom stress: net weer in Nederland zijn we ongekend populair en we verzuipen in de afspraken.

‘Ik ken het’ verzucht Bennie met zijn mond vol knoflooksaus. ‘Teveel vrienden, te weinig tijd. Mijn agenda staat voor de komende twee maanden bomvol. Vrienden van thuis, studievrienden, buren, 2 families, vrienden van mijn vriendin Jill. Ik word er knettergek van. Het is zelfs zo erg dat ik al helemaal ga stressen als ik zie dat ik weer een whatsappje heb’.

Ik knik begrijpend. Ook voor mij is een overvolle agenda al langer een probleem. Sinds we niet meer studeren hebben we minder tijd, maar nog steeds net zoveel vrienden en ergens gaat het wringen. Als we nergens op bezuinigen, hoe passen we dan alles in die ene week?

‘Ik wil eigenlijk wel gewoon weer eens een weekendje niks. Tuinieren, fietsen..’ Vervolgt Bennie. ‘Maar ik heb nooit tijd’.

En daar is het antwoord: we bezuinigen op onszelf. Om iedereen te blijven zien wringen we ons in allerlei bochten, want alles is zo leuk en grenzen stellen is zo moeilijk.

‘Toch echt belachelijk’ zeg ik. Als jij wil fietsen ga je toch lekker fietsen? Dan mis je maar een keer een feestje. Echte vrienden snappen dat’.

Zelf ben ik daar vorig jaar noodgedwongen begonnen met het leger maken van mijn agenda. Ik had een effectieve stok achter de deur: de zorg voor en zorgen om mijn zieke papa slokten heel veel tijd en energie op. Toch was papa niet de enige reden. Het sociale studentenleven dat ik had paste simpelweg niet in het strakke regime van een fulltime baan. Samenwonen, nieuwe stad, werken…Het maakte allemaal dat mijn vrije tijd beperkter werd en de prioriteiten verschoven. Alleen op te lossen door minder vooruit te plannen, eerlijker zijn in waar je ja op zegt en ook tijd voor te jezelf maken. Het begint me langzaam te lukken, maar blijft nog steeds een uitdaging.

Bennie kijkt me gespeeld wanhopig aan. ‘Tijd voor jezelf maken klinkt in theorie zo gemakkelijk, maar de praktijk valt tegen’.
‘Ja’, lach ik, ‘We zijn gewoon veel te populair’.

We kletsen verder en een paar uur later stap ik nog nalachend van de leuke avond weer in de trein naar huis. Na een paar minuten klingelt mijn telefoon: een whatsappje van Bennie. ‘Owjee een appje! Maar no stress ;-), ik wil je gewoon bedanken voor de kei gezellige avond!’.
Lachend stop ik mijn telefoon weg. Het is eigenlijk zo simpel: goede vrienden accepteren hoe je bent en ook hoeveel tijd je hebt. Ze geven je energie, geen stress. Zelfs geen whatsapp stress.

Geschreven door

2 Reacties

  • Estelle

    Rake woorden meis! Heel herkenbaar 🙂 Volwassen zijn is maar lastig 😉

  • Lindsay

    Het is allemaal zo herkenbaar 😉 en heel leuk geschreven!! 🙂

Geef een reactie