Working Mam #1: Ochtendstress 2.0

Ze zitten erop: mijn eerste werkweken na het zwangerschapsverlof. Oftwel, mijn eerste werkweken als moeder. En het gaat best lekker! Ik besef me nu echter wel dat ik vroeger een aantal dingen onvoldoende waardeerde. Neem bijvoorbeeld nou…

  1. Ongestoord douchen en aankleden
    Uitgebreid douchen, rustig nadenken wat ik aan wil trekken, een kwartier doen over mijn make-up… Allemaal zaken uit een ver, ver verleden. Nu ik weer werk, gaat onze kleine gup drie dagen per week naar het kinderdagverblijf en dat maakt de ochtendspits zachtjes gezegd hectisch. Wouter werkt verder weg dan ik, dus hij is meestal al de deur uit voordat Lauren wakker is. Om toch een beetje toonbaar op mijn werk te verschijnen is het daarom zaak dat ik eerder opsta dan Lauren. Kan ik me vlug,vlug douchen, aankleden en opmaken voordat de dame haar ontbijt krijgt. Want als ze eenmaal wakker is dan kan ik haar niet lijmen, dan wil ze NU ETEN.
  1. Zelf bepalen hoe laat ik de deur uit ga
    Als Lauren wakker is, wil ze dus een flesje. Hoe lang ze over die fles doet is behoorlijk willekeurig: soms 20 minuten, soms ruim drie kwartier. Dat maakt de timing van ons vertrek verdraaid lastig. Ik neem nu maar een flinke marge om zonder stress van huis weg te kunnen gaan.  Wat natuurlijk wel weer zonde is van mijn slaaptijd, maar dat terzijde.
  1. ‘s ochtends geen gevaar lopen om ondergespuugd of gepoept te worden
    Wat best onhandig is als je je net in dat ene jurkje hebt gehesen dat de ‘ik moet er leuk en niet pas bevallen uitzien ‘ test heeft doorstaan. Ik draag tegenwoordig ‘s ochtends een oud vest over mijn nette kleren, om te voorkomen dat er lekker overheen gespuugd wordt. Moet ik dat alleen bij vertrek niet vergeten om te wisselen voor een jasje…
  1. Nooit in de rij hoeven staan bij het kinderdagverblijf om mijn kind af te geven
    Als we dan allebei zijn aangekleed en gevoed, verplaatsen we ons naar het kinderdagverblijf. Bij het kinderdagverblijf is het vroeg in de ochtend een drukte van belang. Zeker op drukkere dagen sta ik regelmatig samen met drie andere moeders om de leidsters heen om mijn dame af te geven. Ik kan haar ook wel zomaar ergens neerleggen en weglopen in de hoop dat ze ergens gedurende de dag opgemerkt wordt, maar dat schijnt niet de bedoeling te zijn. Daarbij wil ik natuurlijk voor ik wegga nog uitgebreid verslag doen van hoe het met Lauren gaat en wat er volgens mij allemaal met haar moet gebeuren (ze heeft haar eerste flesje pas een half uur geleden op, maar het was wel weinig, dus ze zal misschien wel weer gauw wat willen, en…), dus moet ik ook hier een marge nemen. En dan maar hopen dat ze niet gaat huilen, want…
  1. Niet huilend weglopen bij een kinderdagverblijf en me de slechtse moeder op aarde voelen
    Ik heb het inmiddels meegemaakt: het “moeder verlaat in tranen het kinderdagverblijf” scenario. Wat natuurlijk best suf is, maar onvermijdelijk bleek te zijn. Op één van mijn eerste werkdagen begon Lauren namelijk keihard te huilen toen ik haar aan één van de kinderdagverblijf dames wilde geven.Stel je de situatie maar eens voor: ik was gespannen om ‘sochtends alles op tijd klaar te krijgen, ik wilde een goede indruk op het werk maken (en dus niet vies en laat verschijnen), alles zat natuurlijk tegen die ochtend (iets met poep, spuug en andere ellende) en toen waren we EIN-DE-LIJK op het dagverblijf… En toen werd Lauren mega verdrietig. En voelde ik me verscheurd, want ik MOEST weg om op tijd te komen, maar ik kende de leidster die Lauren vast had nog niet en ik voelde me de verschrikkelijk dat ik haar daar achterliet en niet gewoon veilig thuis bij me kon houden omdat ik zo nodig moest werken.Conclusie: ik begon ook te huilen, mijn make-up liep uit, ik kwam alsnog te laat en het was één groot drama. Voor mij dan, voor Lauren niet: na een half uur belde het kinderdagverblijf dat Lauren allang weer gekalmeerd was en vrolijk in een wipstoel zat te wippen. Ze heeft het namelijk prima naar haar zin daar.

Mijn ochtenden zijn dus een tikkie hectischer dan vroeger. Maar los daarvan vind ik het werken zelf wel weer lekker. Ik voel me ineens weer zo… normáál. Als ik eenmaal heelhuids ben gearriveerd en met mijn kopje (warme!) koffie achter de computer kruip, is het net alsof ik niet weg ben geweest. Al heb ik aan het einde van de dag wel wat meer haast om weg te komen. Naar huis. Om daar mijn neus te begraven in de zachte piekhaartjes van mijn dochter. Want al schijnt zij mij nog niet echt te missen… Ik haar wel!

Geschreven door

Geef een reactie