Van zwanger naar #fitmom #1: Back to bikini shape

Een half jaar geleden beviel ik van Lauren…En kon het ontzwangeren beginnen. Uhm, ontzwangeren? Say what? In het hele, (meestal) blije proces van zwanger worden en zwanger zijn, had ik geen seconde nagedacht over de periode ‘na de bevalling’. Als ik er al aan dacht, fantaseerde ik erover hoe lekker het zou zijn om mijn oude lijf en oude leven terug te hebben. Compleet met sporten, wijntjes en een bikinifiguur. Uitspraken als ‘negen maanden op, negen maanden af’ gingen mijn ene oor in en het andere uit. Dat gold misschien voor een enkeling, maar toch niet voor mij met mijn fitte lichaam? En over de mogelijkheid dat zwangerschapshormonen ook ná de bevalling nogal wat impact hebben, dacht ik al helemáál niet.

Shit, het bestaat echt
HA. Nu, een half jaar na de bevalling, weet ik dat ontzwangeren geen fabel is. Nadat Lauren mijn lichaam had verlaten, was ik zowel lichamelijk als mentaal nog lang niet mezelf.  Maar hoe werkt dat dan? En hoe makkelijk of moeilijk is het om na je bevalling weer fit en happy te worden? Omdat ‘ontzwangeren’ voor velen (inclusief mijzelf dus) een vaag begrip is, ga ik deze zomer in een nieuwe serie doeken doen hoe ik na de geboorte van Lauren langzaam weer de “Maaike pre-baby” wordt. Of nouja, hetzelfde als voor Laurens komst zal ik niet meer worden, want ik ben nu moeder. Maar hoe word ik -lichamelijk en geestelijk- een summerproof #fitmom?

Vandaag trap ik  in deel #1 af met mijn after-bevallingslichaam, gewicht en (niet zo strakke) bikini body.

Van zwanger naar #fitmom #1: Back to bikini shape

Dus…? Aarzelend werp ik een blik in de spiegel. Ik draai een stukje opzij en houd mijn adem in. Dan draai ik weer terug, zodat ik  recht voor de spiegel sta. Mijn blik blijft hangen op mijn buik.  “Oké Maaik”, mompel ik.  “Wat vind je hier nou echt van?” Ik heb mezelf zojuist in mijn bikini gehesen. Voor het eerst sinds de zwangerschap. En hoewel ik natuurlijk wel eens vaker zonder kleren voor de spiegel sta, bekijk ik mezelf nu met andere ogen. Door de ogen van een buitenstaander. En ik weet niet hoe blij ik ben met wat ik zie.

Van #fit naar fat
Dat gevoel is nieuw, want ik heb nooit te klagen gehad over mijn figuur. Of nouja: ik ben natuurlijk een vrouw, dus dan is er altijd genoeg te klagen. Maar ik ben al mijn hele leven slank, variërend van redelijk slank (studententijd) tot mager (toen papa overleed).  Als er kilo’s bij kwamen, dan werden mijn heupen breder en mijn kont dikker. Mijn buik daarentegen bleef altijd plat. Sterker nog: ik was zo tevreden met die buik dat ik trots een navelpiercing droeg. Ik kon me over veel dingen druk maken, maar één ding was een gegeven: ik voelde me nooit dik.

Bye Bye skinny body
Het was dan ook even wennen toen met mijn zwangerschap ook kilo’s eraan vlogen. Vanaf het moment dat de zwangerschapstest 2 streepjes aangaf, kwam ik gestaag aan. Na 3 maanden zwangerschap (een moment waarop veel vrouwen er nog totaal hetzelfde uitzien) was ik al 5 kilo aangekomen. Ik maakte me daar niet druk om, want ik wist hoe het kwam: alle zwangerschapshormonen zorgden voor een onbedwingbare honger. Ik wilde ETEN en dat ik daar zwaarder van werd, prima. Blijkbaar had mijn lichaam het nodig.
Uiteindelijk kwam ik gedurende mijn zwangerschap 17 kilo aan. Toch zag ik er niet dik uit, geloof ik. Ik voelde me niet 17 kilo zwaarder. Eigenlijk zat ik in een soort ontkenningsfase: als ik op de weegschaal stond schrok ik, maar ik vergat het getal daarna ook net zo snel weer. Ik had vast veel vruchtwater en een zwaar kind, ofzo. Na de bevalling zouden die kilo’s er zo af zijn…

Toch geen baby van 17 kilo
…Of misschien ook niet. Na bijna 9 maanden beviel ik van het mooiste meisje van de wereld. Er was één probleem: ons tengere kippie woog slechts ruim 3 kilo. Geen 17. En er kwam inderdaad nog wel vruchtwater, placenta en wat andere rommel mee, maar dat zette weinig zoden aan de dijk. Toen ik een week na de bevalling voor het eerst met mijn trillerige benen op de weegschaal ging staan, moest ik concluderen dat ik er van de 17 zwangerschapskilo’s slechts 7 kwijt was.  Oeps.
Gelukkig was er weinig tijd om te treuren of te wegen, want het moederschap riep. Daarbij gaf ik borstvoeding, en het was toch algemeen bekend dat de kilo’s er daardoor af zouden vliegen? In de maanden die volgenden woog ik me af en toe nog eens en zag ik de teller langzaam teruglopen naar 75 kilo.

Dat was ook de eindstand toen ik, na 3 maanden, met borstvoeding stopte. Prachtig, alleen nog steeds 7 kilo zwaarder van ik pre-zwanger woog.  Er zat niks anders op: ik moest minder eten.

Bijna weer bikini-fit
En zo geschiedde. Ik ging wat minder snoepen (slechte zwangerschapsgewoontes zijn hardnekkig!) en kon eindelijk wat meer bewegen (daarover later meer). Nu, 6 maanden nadat Lauren geboren werd, ben ik nog 2 kilo zwaarder dan mijn oude gewicht. En omdat het vakantietijd is, wordt het tijd om de bikini weer uit de kast te halen. Dus sta ik hier nu voor de spiegel.

Ik bekijk mezelf nogmaals kritisch. Nee, ik ben niet dik. Eigenlijk mag ik niet klagen, I know. Ik zie eruit als een hele gangbare vrouw. Met een piepklein buikje. En ik wéét dat dat prima is, want er heeft een klein meisje in gegroeid. En ik wéét dat het knap is dat ik weer bijna op mijn oude gewicht ben. Ja, ja, ja.  Alleen…Heb ik nooit een buikje gehad. En het zint met niet, dat buikje. Want ik wil niet “een moeder zijn die ondanks dat een nog best-wel-redelijk figuur heeft”. Ik wil er niet ‘naar omstandigheden nog oké’ uitzien. Ik wil eigenlijk gewoon mijn oude lijf weer terug. Dus, conclusie?  Die bikini kan best, maar ik voel me er nog niet helemaal lekker in. Daarvoor zal ik nog even aan de bak moeten. De basis is er… Nu de fine-tuning nog. 

Volgende week in deel 2: Mijn after-zwangerschapsfitheid. Over de impact van zwangerschap op mijn conditie, niet kunnen bewegen en hoe ik langzaam weer op gang kwam. Eerst in de zwangerschapsgym en toen in het echie.

Ow, nog even dit… Ontzwangeren is veel meer dan kilo’s verliezen. Het is een proces van je lichaam en geestelijk weer jezelf te gaan voelen, waar je gewicht maar één onderdeel van is. Maar eerlijk is eerlijk: voor mij was het wel een belangrijk onderdeel. Daarom begin ik deze serie met gewicht. Je zult zien dat ik de komende weken er verschillende haakjes komen die hier weer op teruggrijpen.

 

Geschreven door

Geef een reactie