Van zwanger naar #fitmom #2: Rennen met die kont!

Van zwanger naar fitmam: weer fit na bekkeninstabiliteit

En OP! En 2… En OP, en zwaai, en fiets, en ÉÉN, en TWEEE”. De muziek en de stem van de instructrice dreunen onverbiddelijk door. Hijgend en piepend probeer ik mijn benen in de lucht te gooien, terwijl ik halfslachtige fietsende beweging maak. Ik zie mijn voet met een vreemde hoek door de lucht maaien en ik hoor iemand kreunen. Ow… Die iemand ben ik zelf. Om me heen trappen allemaal benen moeiteloos rondjes. “Kom op Maaik, je kan dit!”spreek ik mezelf inwendig toe. Ik span mijn buikspieren aan maar er gebeurt niks: het been dat net nog halverwege de lucht hing, keilt nu definitief richting de grond. Mijn buikspieren zijn namelijk non-existing.

Run pregnant, run!
Ik wist het zeker: ik ging een hartstikke fitte zwangere worden. Zo’n hipsterchick die tot 40 weken nog moeiteloos rondjes door het bos rende, in haar sportlegging en met enkel een klein parmantig buikje als bewijs van het zwanger zijn. Waarom zou ik niet, ik was toch immers altijd de sportiviteit zelve! Alleen werd ik toen dus zwanger.. En veranderde alles. Eerst was ik misselijk, wat niet lekker sportte. De eerste 12 weken bracht ik dus door op de bank. Toen de misselijkheid zakte en ik hypothetisch gezien weer kon sporten, kreeg ik al vrij snel last van bekkeninstabiliteit.

Anders krijg je bekkeninstabiliteit
Als ik iets een onsexy woord vindt, is het dat wel. Bekkeninstabiliteit past wat mij betreft zo in het rijtje met aambeien en niet kunnen lachen zonder te plassen (gelukkig heb ik dáár geen last van trouwens). Ik, met mijn grote vooroordelenhoofd, dacht natuurlijk ook dat bekkeninstabiliteit alleen voorkwam bij vrouwen die ook voor de zwangerschap al onsportief en te dik waren. Verder wist ik niet wat het was, maar het klonk alsof je dan uit elkaar viel van onderen. Het klonk in ieder geval niet als iets dat ik ging krijgen.

Nou, jawel dus. Mijn instabiele bekken had mij te pakken. En het deed verdomd zeer. Bekkeninstabiliteit voelde bij mij alsof er allemaal dingen vastzaten in mijn rug en kont, waardoor ik niet meer kon lopen. Serieus: ik kon mijn halve zwangerschap niet meer dan 10 meter lopen. Dus je begrijpt dat sporten al helemaal geen succes meer was.

Hoera, ik loop!
Natuurlijk probeerde ik het wel: ik ging braaf naar zwangerschapsgym. Ik zwom. Ik fietste. Maar heel sportief was ik dus niet, als zwangere. Eigenlijk kon dat sporten me toen ook gestolen worden: gewoon weer pijnvrij lopen leek me al de hemel op aarde. Ik was dan ook zo happy als ik maar zijn kon toen ik na mijn bevalling merkte dat de pijnklachten afnamen. Hallelujah!

Pijnvrij was ik echter nog niet en aan sporten dacht ik ook niet, de eerste maanden na geboorte van Lau. Daarvoor had ik het te druk met moe zijn en moederen. Maar na een maand of 2 begon het toch te knagen. Ik ging weer naar zwangerschapsgym, maar dan naar de ‘mama’ variant. De eerste les hees ik zwetend aan gewichtjes van 2 kilo en viel ik bijna om na 5 minuten wandelen op de loopband. Bizar hoor: mijn ooit zo goede conditie was gewoon gereduceerd tot nul.

Maar voilà; het kunnen ‘sporten’ en de kletspraatjes met mede-mama’s voelden goed. Daarbij was het sporten onder begeleiding van een bekkenfysiotherapeut, wat me een veilig gevoel gaf.

Maar ik wou juist dat ik buikspieren had
 Vorige maand ronde ik ook het zwangerschapsgymen af en inmiddels heb ik mijn eerste voorzichtige stapjes in het ‘gewone sporten’ gezet. Zo rende ik mijn eerste rondje. Nouja, rennen… My god! Waar is mijn conditie! En wat is er aan de hand met mijn knieën? Als ik te lang ren, gaat mijn knie gemeen zeer doen. Banden die nog steeds last hebben van de zwangerschapshormonen, naar het schijnt. Men, hoe lang duurt dat wel niet? Geduld, geduld, geduld, luidt het devies. En vooral niet overbelasten.  Dus dribbel ik maar een beetje wat aan. En leek het me een goed idee om weer eens naar mijn gewone sportschool te gaan..

De les is afgelopen. Nahijgend loop ik naar de deur. Daar tref ik een vrouw die ik aan het begin van de les ook al sprak. Een hele aardige, die totaal verrast uitriep dat ik ‘zo slank ben!” toen ik vertelde dat ik een half jaar geleden een baby had gekregen. Superaardige vrouw dus. ‘Hoe ging het?” vraagt ze nu. “Mwah, mijn buikspieren zijn weg!’ , antwoord ik verontwaardigd. “Ja, allicht’ , lacht de vrouw terug. “Maar volgens mij ging het toch prima? “. En ja, ze heeft gelijk. Het ging best wel prima. Volgende week ga ik weer… Op naar dat wasbordje!

Volgende week in deel #3: Wat er met je huid gebeurt tijdens een zwangerschap…Want ook daarmee is het één en ander mis (iets met putjes).

Geschreven door

Geef een reactie