Als je bevalling en kraamtijd anders lopen dan verwacht

“We hadden het kunnen weten”, zei Wouter tegen mij. “Bij Suze loopt alles anders”

We zaten tegen elkaar aangekropen op het smalle éénpersoons ziekenhuisbed en staarden naar het kleine bedje naast ons. Draadjes liepen van onder de dekentjes naar de paal die naast het bedje stond en die om de zoveel tijd piepende signaaltjes gaf. Allemaal bedoeld om dat minimensje in het bedje goed in de gaten te houden.

Minimensje, minimeisje. Ons minimeisje. Onze Suze.

De geboorte en de kraamweek van Suze waren inderdaad in alle opzichten ‘anders’. Een bevalling die begon met een infectie en een onverwachte inleiding. Bevallen met koorts én met het stempel ‘Covid-19 verdacht’. Dat ineens alleen maar onherkenbaar ingepakte mensen je kamer inkomen en zo’n anoniem iemand in een marsmannetjespak bij de geboorte je kindje opvangt. En dan afpakt om er naalden in steken. Een antibiotica infuus in een minihandje.

Dat de kinderafdeling van het ziekenhuis waar je net bent bevallen vol is. Een ambulancerit naar een ander ziekenhuis, 2 uur na de bevalling. Suze moet alleen, al is ze amper uit mijn buik,  ik zie haar pas na 2 uur terug.

Dat je na een paar dagen observatie en antibiotica in het  ziekenhuis naar huis mag, en daar ineens je kindje te koud en te stil ziet worden. Gevoel van complete, totale paniek. Met gierende banden terug. Die avond lange uren op de eerste hulp, met Suze stilletjes aan de monitor in een warmtebedje. Wachten en wachten tot ik zelf bijna van mijn stokje ga en een langslopende verpleegkundige ingrijpt (“Uhm jongens? Er zit hier ook een kraamvrouw, kan iemand een bedje regelen?).

Dagen en dagen in het ziekenhuis, bang voor elk meet en weeg moment. Wanneer wordt ze nou warmer? Waarom groeit ze nou niet? De pijn en verwarring bij Lauren en Jonas zien dat mama even thuis was en nu weer weg, en niks kunnen doen. Machteloosheid. Dat je wel wil ‘genieten’, maar echt niet weet hoe, als dat kleine prulletje verdorie maar zo stil is en de gedachte of ze wel bij je mag blijven stiekem en gemeen opduikt. Een gedachte die lang nagalmt in een nachtelijk, eenzaam, donker ziekenhuis.

En dan uiteindelijk kleine lichtpuntjes, dat het ietsje beter gaat. Dat ze ineens weer lekker warm blijft, de oogjes soms opendoet, meer drinkt! Dat ze ineens al praten over naar huis gaan en dat je dat dan overvalt. Want je wil dolgraag naar huis maar je durft eigenlijk niet meer. Dat je stiekem blij bent dat ze voor de zekerheid toch nog een nachtje langer blijven moet.

En als je dan mag gaan, dan met trillende knietjes. Vijf dekens erop, wat als ze weer koud wordt?! Thuis gelijk in bedje met 2 kruiken, na 2 uur blijkt ze daardoor te warm. Arm ding. De eerste dag thuis is alles eng. Wat bij de oudste 2 nooit een issue was (drink ze genoeg? Is ze warm genoeg?) is nu Een Ding.

Na de eerste nacht, die prima gaat, kunnen we een beetje ontspannen. Na 2 dagen blijkt ze thuis ontzettend goed gegroeid. Langzaam komt er meer vertrouwen. Dat we nu wel thuis mogen blijven. Niet overhaast meer moeten gaan. Dat ik Lauren kan toezeggen dat we er ook nog zijn als ze vanavond thuiskomt uit de opvang. Het leven heel langzaam weer normaal wordt. De ‘gewone’ kraamtijd met geboren nachten en beschuitjes begint.

De zwangerschap, de bevalling, de eerste weken; bij Suze liep alles een beetje ‘anders’. Maar nu wordt het steeds meer gewoon. Krampjes, stuiplachjes, badjes, babygeur in babyhaartjes. We komen weer op vertrouwder terrein en oh wat is dat fijn. Wat ben ik dankbaar dat alles weer normaal wordt.

Een gewoon gezin van 5, doodnormale drukte, voor ons oh zo bijzonder.

Wat er nou met Suze aan de hand was? Vermoedelijk had ze door haar turbulente start, met een inleiding en zieke mama, wat meer moeite om haar energie en temperatuur te reguleren.  Daardoor verloor ze de eerste dagen vrij veel gewicht, daalde haar temperatuur, had ze geen energie meer om te drinken, verloor ze nog meer gewicht en belandde ze zo dus in een negatieve spiraal. Na een paar dagen in een warmtebedje knapte ze uiteindelijk redelijk vlot weer op. Achteraf gezien… Op het moment zelf leek het eindeloos 😉.

Geschreven door

2 Reacties

  • Andrea

    Joh! Dat is geen fijne start, gelukkig gaat het nu beter! Veel plezier met z’n vijfjes!!

    • Maaike

      Dank je wel Andrea! 🙂

Geef een reactie