Babybuik Category Archives

Als je bevalling en kraamtijd anders lopen dan verwacht

“We hadden het kunnen weten”, zei Wouter tegen mij. “Bij Suze loopt alles anders”

We zaten tegen elkaar aangekropen op het smalle éénpersoons ziekenhuisbed en staarden naar het kleine bedje naast ons. Draadjes liepen van onder de dekentjes naar de paal die naast het bedje stond en die om de zoveel tijd piepende signaaltjes gaf. Allemaal bedoeld om dat minimensje in het bedje goed in de gaten te houden.

Minimensje, minimeisje. Ons minimeisje. Onze Suze.

(meer…)

Zwanger in Coronatijd: Niet te vroeg komen baby!

Auw! De steek die door mijn buik trekt is pijnlijk en ik krimp even in elkaar. Moeizaam trek ik mijn knieën iets omhoog, in een poging mijn buik nog meer te ontzien. Onbewust schieten mijn gedachten naar de woorden van de verloskundige: “Harde buiken zijn niet erg, maar er moet geen regelmaat in komen. Als je denkt dat het op weeën begint te lijken moet je gelijk aan de bel trekken”.

(meer…)

Working mom in Coronatijd #7: ken je beperkingen  

Nog 3, nog 2, nog 1… Boven! Opgelucht trek ik mezelf op aan de trapleuning en blijf even hijgend staan. Het is me een beetje zwart voor de ogen, maar uit ervaring weet ik dat dat vrij snel wegtrekt als ik heel even rust neem. Het is ochtend, half 9, en ik ben op weg naar kantoor.

(meer…)

Zwanger van de derde: “Voel je je je wel zwanger?”

Laatst was ik in het ziekenhuis voor een controle, toen de gynaecoloog vroeg hoe de zwangerschap verliep. “Goed”, zei ik. “Maar door de drukte en alle Corona maatregelen gaat het dit keer wel ongemerkt voorbij”.  Daarop schoof de gynaecoloog haar bril in haar haren en keek me onderzoekend aan. “Maar zijn er af en toe wel momenten waarop je je wél zwanger voelt? “ vroeg ze. “Dat is namelijk wel belangrijk”.

Die opmerking vond ik lief; meestal is de benadering in het ziekenhuis vrij zakelijk. Ze zette me ook aan het denken. Want deze derde zwangerschap zou zomaar eens de allerlaatste keer kunnen zijn dat ik dit meemaak. Ben ik er wel bewust genoeg mee bezig? Dus besloot ik een lijstje te maken van momenten waarop ik me echt zwanger voel. Want alleen al door dit op te schrijven, voel ik me “zwangerder” ;-).

Wanneer ik me echt zwanger voel… (meer…)

Zwanger in coronatijd: waar ik blij mee ben

Tis een rare tijd he mensen. Hoe langer het duurt, hoe meer het went. Maar ook: hoe raarder het wordt. Want hoe geforceerd is die 1,5 meter? Wanneer kunnen we gewoon weer vrienden zien? Waarom voel ik me schuldig als ik Lauren voor het eerst in 7 weken even meeneem naar een winkel?

Ik vind het ingewikkeld. En tegelijk is het leven nu heerlijk overzichtelijk. Niet veel kunnen geeft ook rust. Dat geldt ook voor mijn zwangerschap. En hoewel er zeker dingen jammer zijn ( lange tijd geen pretecho’s, alleen naar controles, weinig controles), ben ik ook heel blij…

(meer…)

Als je echt héél weinig slaapt

“Ja, en toen ging ik dus naar die man toe, en toen zei ik….”, vertelt mijn collega enthousiast.

Ik staar haar aan, terwijl ik verwoed een poging doe om er normaal uit te zien. Normaal, wakker en volledig in control. Ogen openhouden, glimlach om de mond, beetje knikken…Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik hoop alleen niet dat ze me nu een vraag gaat stellen, want mijn hoofd voelt alsof iemand er een cementwagen heeft omgekeerd.

De nachten in Huize B. zijn momenteel niet om over naar huis te schrijven. De eerste 4 maanden sliep kleine Jonas als een modelbaby, maar daarna begon de ellende. Eerst was meneer verkouden, toen kreeg hij een sprongetje, toen was hij opnieuw verkouden, toen wilde hij ineens weer 3 nachtvoedingen en inmiddels heb ik geen idee meer wat hem drijft maar slapen doet hij niet. En wij dus ook niet.

Slaapgebrek is een bitch. Dat weet elke jonge moeder. Kindergehuil, sokken die kwijt zijn, avondeten dat te laat klaar is, file, werkstress, drammende collega’s… Je kan het allemaal hebben, mits je enige vorm van nachtrust hebt gehad. Slaap is essentieel om een beetje levensvreugde te houden. Zonder slaap verander je in een slechte versie van jezelf. Dan word je chagrijnig, kortaf, traag met het reactievermogen van een visstick.

Althans, dat is hoe ik me nu voel. Please, tell me it’s not just me.

Ik merk nu dat we ons eerste jaar met Lauren zwaar hebben ondergewaardeerd, slaap technisch gezien. Lauren had wel nog lang nachtflessen, maar daarvoor en daarna sliep ze als een engeltje.  Allebei 1x per nacht eruit, minimaal 5 uur slaap achter elkaar, Hallelujah.

Maar onze klein chef presteert het om ons elke nacht minimaal 8 keer wakker te maken, al 2 maanden lang.  Gemiddeld elk uur een piep. Slaapdronken heen en weer sloffen om er weer een speen in te duwen. Halverwege de nacht Jonas overhevelen naar ons bed, want soms slaapt hij dan beter, maar soms ook niet, maarja je moet toch wat he want er moet toch IEMAND in huis slapen voordat over (HELP) 2 uur de wekker alweer gaat.

Gaap. En jaaa, het hoort erbij. En het gaat over. I know.

Alleen heb ik wel ondertussen nog een leven dat doorloopt met een baan, en nog een kind, en vrienden, en is dat allemaal al best uitdagend zonder dat ik erbij loop als een opgewarmde dooie.

Nouja, het is een fase. Ik hoop wel dat deze fase ophoudt voordat iedereen in mijn omgeving (inclusief ikzelf) denkt dat een deel van mijn hersenen is afgestorven.

Het voordeel: je gaat de kleine dingen in het leven erg waarderen. Zoals koffie (véél), bemoedigende woordjes van lotgenoten, of een zeldzaam beter nachtje.

Zoals vannacht, want dit weekend is Jonas een nachtje uit logeren.  Dus gaan wij héél lang slapen. Ik denk wel dat ik heel snel langs zijn lege kamertje loop. Want hoe moe ik ook ben…Het is niet compleet zonder hem. Dat verrekte moedergevoel ook. Welterusten!

Ps: Ow, hoe dat verhaal van mijn collega afliep? Don’t ask me. Ik denk dat ik stiekem heel even in slaap ben gevallen. Met mijn ogen open hoor, dat wel.

 

Zwangerschaps Update: onze tweede is een…

Op de één of andere manier had ik al een voorgevoel. Niet dat mijn voorgevoel met betrekking tot dit onderwerp nou zoveel zegt: bij Lauren zei mijn gevoel dat ze een jongetje zou worden en dat is tot op heden niet het geval. Het verschil is wel dat mijn voorgevoel bij Lauren niet zo sterk was. Nu leek ik iets zekerder van mijn zaak.

(meer…)