Lifestyle Category Archives

Verloofd met Joris, getrouwd met Wouter

“Maaik…?” Zegt Joris. Het is een zondagavond en we hangen samen op de bank.

“Jaaa..?” antwoord ik afwezig, terwijl ik op tv kijk hoe twee amateurkoks elkaar te lijf gaan boven een enorme soesjestaart.

“Nu je allemaal trouwfoto’s op die blog van je zet… Hoeveel zin heeft het dan nog dat ik Joris heet? ” vraagt Joris.

(meer…)

Bride-to-be-diary #12 Onze trouwvoorbereiding gaat… Incredible

Nog een week. week. WEEK. Zeer binnenkort zal de bride-to-be-diary tot het verleden behoren, want dan ben ik een getrouwde vrouw. It’s about time, na al die voorbereiding. Gelukkig hebben we zo kort van te voren niks meer te doen, en kunnen we lekker achterover leunen…Of toch niet..

Onze trouwvoorbereiding gaat.. Incredible

“Goed, waar beginnen we? Bij de tafelschikking van het diner?” vraag ik terwijl ik wat papieren uit mijn tas vis. Joris knikt en neemt een flinke slok van zijn cappuccino.

Het is 11 uur ’s ochtends en we zitten bij Credible, één van onze favoriete plekjes in Nijmegen. Credible is zo’n typisch blij, New-York achtig eettentje, waarbij de combi van inrichting –nonchalant huiselijk- , het personeel – nonchalant vriendelijk- en het eten – nonchalant basic en écht lekker- goed heeft uitgepakt.

We zijn hier echter niet om Credible te recenseren, maar om onze bruilofts actielijst door te nemen. We zijn allebei eindelijk vrij van het werk en we voelen ons een beetje uitgeput. De laatste weken waren voor ons allebei extreem hectisch.

Credible doet denken aan koffie in New York, zoals Joris hier op dit plaatje

Credible doet denken aan koffie in New York, zoals Joris hier op dit plaatje

(meer…)

Het 2014 van Krulletje: reizen, solliciteren en goede voornemens

Het is bijna 2015 en zoals dat hoort, ben ik nu dus mijn zonden van 2014 aan het overdenken.

Gelukkig vallen ze reuze mee. Sterker nog: 2014 was een geweldig jaar. Het jaar waarin ik samen met Joris de wereld verkende en daarna zelf op zoektocht ging in sollicitatie land. Het jaar waarin ik mezelf beter leerde kennen, dromen waarmaakte, leefde en lachte. Het jaar waarin ik merkte dat het leven ook zonder mijn papa doorgaat, en waarin ik nog beter doorkreeg wie belangrijk voor mij zijn.

En niet te vergeten.. Het jaar waarin grote liefde Joris mij ten huwelijk vroeg!

Ja, er is dit jaar meer dan genoeg om dankbaar voor te zijn. Grappig genoeg kan ik 2014 bijna exact opknippen in 3 delen: de periode van reizen, de periode van solliciteren en de periode van nieuwe start, met baan en trouwplannen. Kijken jullie nog één keer mee terug?

(meer…)

De wereld zonder jou

Ik huiver, sla mijn ogen neer een schuifel een beetje met mijn voeten. Het is niet koud in de kerk, maar toch lijkt er een collectieve rilling door de mensen om mij heen te trekken. Naast me schraapt Joris onrustig zijn keel. Aan de andere kant frummelt Sylvie wat aan haar tasje en vist er een zakdoekje uit.

We zijn hier om afscheid te nemen van Sanne’s moeder. Veel te vroeg , veel te jong, een strijd tegen kanker en toen moesten ze haar laten gaan. Er zat niet veel tijd tussen het begin en einde van haar ziekte, en Sanne heeft de laatste maanden veel tijd met haar mama doorgebracht. Lieve, stoere Sanne, die tot het eind voor haar moeder heeft gezorgd en gevochten.

De kerkklokken beginnen te luiden en de kist wordt binnengedragen, gevolgd door de familie .Sanne loopt te midden van haar vader, twee broers en zus. Ze ziet bleek en als ik haar vertrokken gezichtje zie,  lopen mijn ogen vol tranen.

De dominee begint te spreken. Een mooi, persoonlijk verhaal, waarin hij Sanne’s moeder prachtig weergeeft. Hij beschrijft haar ziekbed, haar optimisme en moed. Dan besluit hij zachtjes met de impact dat het verlies heeft op de familie. “Na vandaag gaat het leven door..” zegt hij. “En moeten jullie wennen aan een wereld die ineens zo anders is”.

(meer…)

Naar de sportschool: “Zoo , jij zat er helemaal doorheen he?!”

Sinds enkele weken rijd ik geen paard meer, dus moest ik naarstig op zoek naar een nieuwe hobby. En omdat ik prachtige trouwjurk heb besteld -Had ik eigenlijk al verteld dat ik een trouwjurk heb uitgezocht? Hij is echt waanzinnig, maar ik mag er *uiteraard* niks over zeggen (zo vervelend) –  waar ik over een half jaar in moet passen, viel de keuze op de sportschool. Zo’n hippe, met lesjes.

Een klein nadeel is dat ik er een enorme hekel aan heb om in mijn eentje naar een nieuwe sportschool te gaan. Al die zwetende, gespierde, imponerende sportmensen met hun strakke pakjes en spierbundels… Ik weet het niet. Het heeft iets intimiderends.  Hoewel ik zelf ook niet buitenproportioneel dik of asportief ben, word ik toch onzeker van de sportschool. Zeker als ik dan dus ook nog zo “Die Nieuwe” ben.

bron: Loesje.nl (meer…)

Paardrijden: zolang ik op de grond sta gaat het prima

Ik zucht, bijt nadenkend op mijn onderlip en kijk twijfelend opzij. Daar staat een groot, bruin paard rustig op zijn hooi te kauwen.  Shardon heet hij. Shardon is zich duidelijk van geen kwaad bewust. Af en toe draait hij met zijn oor naar me toe.

“Wat is er nou? “ lijkt hij te zeggen. “Waarom duurt het allemaal zo lang? “

Een volkomen terechte vraag. Ik ben hier namelijk voor mijn wekelijkse uurtje paardrijden, maar voorlopig sta ik nog met beide benen stevig op de grond.

Ik rijd al mijn hele leven paard, en twee jaar geleden heb ik in Nijmegen het paardrijden weer opgepakt. Één keer in de week rijd ik op een paard dat bij ons in de buurt staat. Tot voor kort was dat Rum, een wit-bruin bont gevlekt paardje. Rum is echter na twee jaar samen rijden verkocht, waarna ik het geluk had dat ik het baasje van Shardon tegen het lijf liep. Zij zocht ook een bijrijder, dus nu rijd ik op Shardon.

Wat fantastisch is….Behalve dat ik er eerlijk gezegd verdraaid weinig plezier in heb.

(meer…)

Oh baby baby

Samantha is moeder geworden. Eén van mijn oudste, vertrouwdste, liefste vriendinnen is nu mama van een klein, teer, volmaakt meisje..

Ik vind het schitterend.

Dat is best raar, want eigenlijk zag ik met angst en beven tegen deze ‘wij worden volwassen’ mijlpaal op.

(meer…)

Van werkeloze wereldreiziger naar back at work& bride-to-be!

Trouwen.. Jeetje, trouwen. Wat volwassen.

Ik zit met Twinkel op de bank en draai peinzend aan mijn verlovingsring. Verlovingsring. Mijn hemel, ik heb een verlovingsring om. Joris is nu mijn verloofde. Als ik over twee weken begin met mijn nieuwe werk en mezelf moet voorstellen, kan ik zeggen “Hoi, ik ben Maaike en ik woon samen in Nijmegen met mijn verloofde Joris”. Ik grinnik een beetje onwennig. Dat klinkt gek.

Maar wel leuk gek. Ik ben nooit echt een type meisje geweest dat op haar achtste al nadacht over the perfect wedding. Sterker nog, als kind van gescheiden ouders heb ik een tijdje geroepen dat ik niet wist of ik überhaupt ooit wilde trouwen. Het leek me als tiener een beetje een achterhaald en nietszeggend gebruik. Toen ik ouder werd, werd mijn mening hierover weer wat genuanceerder- Eerlijk gezegd werd mijn mening na de pubertijd over de meeste dingen genuanceerder.

(meer…)

Gefeliciteerd

Ik zit aan tafel. Voor me liggen twee enveloppen. Twee enveloppen waar ik net twee verschillende namen op geschreven heb. De ene is voor Joris. We zijn precies 4,5 jaar samen en ter ere daarvan heb ik een kleinigheidje voor hem gekocht. Met een lief kaartje. Ik houd van kaartjes. Ze geven me een excuus om even stil te staan bij wat iemand voor mij betekent en wat voor goeds ik diegene toewens. In Joris geval; alle liefde van de hele wereld. Vier en een half jaar samen en gelukkiger dan ooit.

In de andere envelop zit een kaartje voor Mireille, papa’s vrouw. Op het kaartje staat een schets van een kat met een pijp in zijn mond. Een pijp zoals papa die altijd had.
Vandaag is papa’s verjaardag.

Voor de tweede maal moeten we zijn verjaardag ‘vieren’ zonder hem.

(meer…)