En dan ben je zwanger

Ik geloof niet dat ik vroeger kinderen wilde. Als meisje hield ik me bezig met paarden, in bomen klimmen, met vlotten varen, honden uitlaten en hutten bouwen. De ambitie  ‘moeder worden’ kwam niet dat lijstje voor. Eigenlijk snapte ik sowieso niet waarom iemand kinderen zou willen. Kinderen, dat is toch alleen maar gedoe?

Aan het einde van mijn tienerjaren wist ik niet of ik kinderen wilde. Mijn leven bestond uit stappen, vrienden, dates, met huisgenootjes op de bank hangen, colleges volgen en goedkope wijn drinken. Aan kinderen dacht ik niet, behalve die ene keer dat ik na een onenightstand de pil vergeten was en naar de apotheek kon voor een morning after. Kinderen leek me iets voor later en of dat later voor mij zou komen was nog geen uitgemaakte zaak.

Toen ik met Wouter begon te daten, dacht ik misschien toch wel kinderen te willen. Als we eenmaal groot en serieus zouden zijn. Toen ik Wouter een paar maandjes later in de weer zag met zijn piepkleine neefje en nichtjes, wist ik het nog iets zekerder. Rammelende eierstokken kan je het niet noemen; het was meer een vaag toekomstbeeld dat ineens scherper werd gesteld.

Met Wouter zag ik een toekomst. En Lucky me, die toekomst kregen we. Een toekomst met voor het eerst samenwonen, in ons piepkleine huurhuisje. Een toekomst met wederzijdse vrienden, ons thuis voelen bij elkaars familie. Een toekomst met één en toen twee auto’s, een wereldreis, een huwelijk en een koophuis. Een koophuis met een paar extra kamers, voor wie weet wanneer.

Samen verzamelden we volwassen spullen, maar dat is eigenlijk de toekomst niet: Wouter is mijn toekomst omdat ik me thuis voel komen als hij naar me lacht en ik twinkels in zijn blauw ogen zie.

Toen we samen besloten dat mijn spiraaltje eruit ging en dat ‘we het gingen proberen’, wist ik niet waar we precies aan begonnen. Maar, zo hoorde ik om mee heen, eigenlijk weet niemand dat: je springt in het diepe en het komt vast helemaal goed. Dus wij sprongen, samen, en wat was de verrassing groot toen ik al na 2 maanden niet meer ongesteld werd. Zou het dan echt zo snel al..? Ja het zou. We waren euforisch, bang, gelukkig, compleet gestresst. Jeetje wat snel. Kunnen we dit wel? Zijn we er klaar voor?

Na negen weken kregen we een eerste echo. En bij die echo hoorden we niet wat we hadden gehoopt. Ons ‘kindje’ leefde niet, maar was al na 4 weken gestopt met groeien. Er volgden weken met ziekenhuisbezoeken, tranen, een opgewekte miskraam. Een hoop ellende. Maar in al die onwerkelijke, verdrietige weken wist ik één ding heel zeker: ik hield nu al van dit kindje, dat de naam kindje niet dragen mocht.

Drie maanden geleden deed ik opnieuw een zwangerschapstest. En jawel; de test toonde licht, maar duidelijk een tweede blauw streepje. En terwijl de inmiddels bekende mix van opwinding, blijdschap en angst door me heen raasden, voelde ik: als dit kindje er wel komen mag, dan hoort het vanaf nu bij ons leven. Dan zullen wij het koesteren en is het super, mega, ontzettend welkom.

Lieve allemaal, ik ben nu ruim 14 weken zwanger. Van een echte minibaby, die ik vorige week zag zwaaien op de echo. Zwangerschap is iets wonderlijks en doet rare dingen met je lichaam en je leven. Ik ga jullie vanaf nu deelgenoot maken van onze stapjes in deze nieuwe fase. Want over die gekke, mooie zwangerschap valt genoeg te schrijven.

Een kleine Wouter x Maaike… Wat zal dat niet worden?

 

 

 

 

Geschreven door

3 Reacties

  • gerda

    Super blij voor jullie en heel bijzonder om weer opa en oma te worden !! 🙂 xxx uit Wijchen

    • Maaike de Vries

      Oh dank je wel! En dat is ook heel bijzonder! 😀 Xx

  • Estelle

    Zo mooi, zo gegund lieverds!

Geef een reactie