Zwanger beginnen aan een nieuwe baan

Ruim een jaar geleden begon ik aan een nieuwe baan. Op dat moment was ik 12 weken zwanger van Jonas. Ik had zwanger gesolliciteerd, al tijdens de procedure opgebiecht dat ik zwanger was en was desondanks nog aangenomen ook (wat helaas toch nog steeds niet vanzelfsprekend is, maar daarover later meer).

Ik begon vol goede moed, maar ook met een zekere druk: ik wist dat ik maar 5 maanden had tot mijn verlof om mezelf te laten zien. Natuurlijk zou ik na het verlof wel terugkomen, maar daarna naderende de einddatum van mijn jaarcontract al snel. En hoewel ik bij een geweldig bedrijf terecht kwam, met veel jonge ouders, had ik ook het gevoel dat ik vooral niet te zwanger moest doen. Ik wilde laten zien dat ik  een geschikte, leuke, ambitieuze, slimme collega was die (ohja) toevallig ook nog even zwanger bleek te zijn.

Ga er maar aan staan. Ik moest mensen leren kennen, me de functie eigen maken, namen en termen uit mijn hoofd leren en de weg naar de kantine onthouden. En als het even kon ook gelijk wat geweldige resultaten boeken, zodat ik alvast een onuitwisbare indruk zou maken. Mijn grootste zorg was dat ik door zwangerschapskwaaltjes minder zou functioneren. Tijdens mijn zwangerschap van Lauren had ik namelijk gemerkt dat ik door de hormonen emotioneel en vergeetachtig werd en had ik bovendien flinke bekkenpijn. Voor al die dingen had ik nu dus Echt Geen Tijd. Afspraken bij de verloskundige maakte ik als het even kon buiten werktijd, ook al had ik wettelijk recht op dat soort dingen.

Op één of andere vreemde manier is het meeste me nog gelukt ook. Meer geluk dan wijsheid natuurlijk. Ik bleef gezond, werkte vrij snel in,  vond mijn weg en werd als kers op de taart ook nog uitgezwaaid voor mijn verlof met een enorme kadomand.

Het lag dus, nogmaals, echt niet aan mijn collega’s of werkgever. Maar eigenlijk is het toch best stom dat ik vaak het gevoel had dat ik de zwangerschap er maar eventjes bij moest doen. Dat ik er eigenlijk mijn excuses voor aan zou moeten bieden. “Hoi, ik ben Maaike, jullie nieuwe collega. Ja, ik ben ook zwanger – sorry-, maar daar merk je bijna niks van hoor!”.

Lag het aan mij, of hebben meer vrouwen dat? Is dit gevoel kenmerkend voor hoe onze maatschappij nog steeds in elkaar steekt? Dat je als vrouw wel mee mag doen, ook in de leukere, hogere, meer uitdagende functies, maar wel vooral als je functioneert zoals een man? Had ik beter niet voor een nieuwe baan kunnen gaan in zwangere toestand?

“ Nee, onzin!”, roept mijn feministische kant meteen. Want vrouwen worden nu eenmaal soms zwanger en dat ontneemt ons nog niet het recht op een leuke baan.

Ik ben daarom blij dat ik het wel gedaan heb. Want ik heb leuk werk en een werkgever die me gelukkig heeft aangenomen op mijn lange termijn potentieel ipv op korte termijn beschikbaarheid.

En ik ben een powervrouw. Niet ziek maar gewoon zwanger. Enzo.

Maar toch… Kijk ik er een beetje dubbel op terug. Want eigenlijk vind ik een zwangerschap niet iets om ‘er even bij ‘ te doen, maar iets bijzonders waar je ook tijd en aandacht voor mag nemen. Niet zozeer door de hele dag op de bank naar je buik te gaan staren, maar wel door jezelf de ruimte te geven om je zwanger te voelen. Om soms een mindere dag te hebben. Om soms iets minder 100% gefocust te zijn. Want ook dan ben je een goede werknemer.

En pas als je als vrouw dat gevoel kunt hebben, is de emancipatie pas echt geslaagd 😉.

Geschreven door

Geef een reactie