Hoe wij onze nachtrust (en ons leven) terugkregen

OMG. Wonderen- ze bestaan. Net nu we de hoop hadden opgegeven, ons hadden neergelegd bij een slapeloos bestaan,  en als complete zombies door het leven zwalkten… Slaapt Jonas beter. HIJ SLAAPT BETER!

En je begrijpt dat ik dit met trillende vingers typ, want zoiets moet je niet opschrijven. Dan gaat het geheid verkeerd. Hij leest mee en gaat weer spoken snachts, ik zeg het je.

Maar for the time being wil ik deze zegen toch even met jullie delen. Het leven is namelijk zoveel leuker met een beetje slaap. Ik zie ineens weer gras groeien, de zon schijnen, de buurvrouw lachen, de vogeltjes fluiten, zacht zand kriebelt tussen mijn tenen… Ohnee, laat maar, het is nog steeds winter en we zijn niet op het strand. Maar goed, waar het om gaat; we slapen weer en dat is ZOOO FIJN.

De hamvraag is natuurlijk: How come?! Wat voor geniaal recept hebben wij toegepast om ons kind te laten slapen?!

Echt mensen, ik denk eerlijk gezegd dat het gewoon puur toeval is. Een mooie speling van het lot, dat ons zag ploeteren en dacht ‘ach, laten we die arme mensen toch maar even uit hun lijden verlossen’. Maar for what its worth, er zijn 3 dingen die we anders hebben gedaan:

  1. Jonas zijn bedje andersom opmaken. Hij slaapt nu met zijn gezicht naar de muur ipv naar de gang. Daarom draaien de aardstralen onder zijn bed nu de goede kant op en voelt hij zich feng-shui. (Dat, of het ganglicht schijnt niet meer in zijn ogen als wij binnenkomen om zijn speen terug te duwen).
  2. Jonas een grotere slaapzak aantrekken. Groter en dikker. Thank God voor onze lieve vrienden, die zulke dingen belangeloos en ongevraagd uit zichzelf uitlenen. Helden!
  3. Onze buurvrouw die een Super Expert is op het gebied van slapen, om tips vragen.

Dat laatste behoeft enige uitleg: de moeder van ons oppasmeisje werkt op een slaappolie in het ziekenhuis. Toen zij via haar dochter hoorde van onze zombie-nachten, bood ze aan om langs te komen en ons van wat tips te voorzien. Een aanbod dat we uiteraard gretig aannamen.

Op haar verzoek hielden we eerst een week lang Jonas zijn slaapcyclus bij. We moesten invullen wanneer hij wakker was en wanneer hij sliep, ongeveer op het kwartier nauwkeurig. Het kostte ons bijna onze relatie; 15 keer je bed uit wordt niet makkelijker als je elke keer daarna op een lijstje moet kleuren (“Hoe laat is het?” “Weet ik veel. Laat me gewoon slapen!” “Ja, hallo, anders houd JIJ die k*t lijst ook eens bij!”) . Maar het gaf wel inzicht; dat we er elke nacht minimaal 10 keer uitgingen, bijvoorbeeld.

Na die week kwam de buurvrouw langs en keek mee naar de horror-lijst, die vol stond met ‘wakker’ ‘huilen’ en ‘speen uit’ op random momenten. Ze vertelde ons dat Jonas zijn slaapgedrag niet gek was: alle babies hebben korte slaapcycli waarbij ze na ongeveer 45 minuten even bijna wakker worden. De meesten kunnen dan echter zelf weer in slaap vallen. Sommigen hebben wat hulp nodig. Categorie Jonas.

Ze onderstreepte het belang van een duidelijk naar-bed-gaan ritueel, een strak dagritme (het dagritme heeft ook invloed op de nacht) en dat het geen goed idee is om snachts rondjes in de auto te rijden (deden we al niet dus die konden we in onze zak steken). Maar vooral: dat hij slapen moet associëren met een aantal vaste ‘attributen’. In zijn geval: bed, slaapzak, knuffel, speen. En dat wij zelf géen attribuut moesten worden dat voor Jonas nodig is om in slaap te vallen.

Wat zoveel betekent als: we mogen wel naar Jonas toe als hij huilt, maar niet met als doel hem weer in slaap te krijgen. Het doel is: hem laten weten dat we er voor hem zijn en dat hij niet alleen is.

Eigenlijk bleken we al veel goed te doen, en was vooral de bevestiging van een ‘expert’ dat wij ons kind niet verwennen/verpesten/ nooit meer normaal kunnen laten slapen heel fijn.

Wat we nu anders doen? We pakken alles gestructureerder aan. Als Jonas in bed huilt, wachten we 1 minuut en gaan we naar hem toe. Dan geven we hem zijn speentje, aaien kort over de bol en zeggen een vast zinnetje: “Ga maar weer lekker slapen, lieverd’. Dan gaan we weer weg. Als hij dan blijft huilen gaan we na 2 minuten terug en herhalen dit ritueel. Huilt hij dan nog? Dan 3 minuten. En dan blijven we elke 3 minuten gaan. Maar eerlijk gezegd is dat nog niet nodig geweest: Jonnie valt weer in slaap zodra de speen zijn mond raakt.

En Joost mag weten waar het door komt, maar sinds we  al deze dingen doen slaapt hij significant beter. Slaapt hij nu de hele nacht? Nee. Maar hij wordt minder vaak wakker, slaat soms de avondfles over en sliep afgelopen week al meerdere keren een uur of 6 a 7 achter elkaar door.

En dat, mensen, is een stuk beter dan maximaal 2 uur.

en hij zal vast wel binnenkort een ziekte, tandje of random iets krijgen waardoor het weer gedaan is met de pret. Maar dan lees ik deze blog terug en kan ik denken: er is hoop. Hij Kan Het WEL.

Yeah.

Geschreven door

Geef een reactie