Mama Experience #2: Alles went… Zelfs een baby

Hallo, daar zijn we weer. Vorige week beschreef ik onze turbulente, emotionele kraamweek. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is de rust in huis aan het wederkeren. Er wordt minder gehuild (althans, door mij, Lauren doet haar eigen onnavolgbare ding) en het leven voelt weer een klein beetje ‘normaler’. Al brengt elke dag weer nieuwe uitdagingen met zich mee….

Het verschil tussen geen tijd en GEEN TIJD
Na het vertrek van onze kraamhulp redden we ons wonderwel. Hoewel wel onze hulplijn wel missen, is het ook lekker om ons huis weer voor onszelf te hebben. Ik begin me langzaam minder slap te voelen en krijg steeds iets meer gedaan. Nouja: soms krijg ik meer gedaan. Ik krijg ook geregeld de hele dag helemaal niks, nada gedaan.  En dat komt dan allemaal door die kleine terrorist die ons leven heeft overgenomen.

Voordat wij onze kleine meid kregen ergerde ik me altijd groen en geel aan mensen met kinderen die dingen zeiden als “Ik snap niet dat ik vroeger dacht dat ik het druk had, haha”. En met ‘vroeger’ doelden ze dan op de tijd voordat ze kinderen hadden.

“Hallo’, dacht ik dan verontwaardigd, “Ik heb het ook druk hoor, al heb ik toevallig geen kind!”.

Nu Lauren er is snap ik iets beter wat “ze” bedoelen. Want ja, zonder kind kan je ook behoorlijk druk zijn. Het grote verschil? Je hebt keuze. Je kunt kiezen waar je je tijd in steekt, wanneer je slaapt, wanneer je eet, wanneer je naar de wc gaat.

Met een baby is die keuze ietsje minder. Een baby is namelijk een enorme dictator, die precies bepaalt wat er wanneer gebeurt. Wil de baby niet slapen? Dan slaapt mama ook niet. En als de baby dan ook nog huilt en vastgehouden moet worden? Dan kan mama ook niet eten, de was doen, een boekje lezen of naar de wc.

Maar je hebt toch tijd als de baby slaapt? Baby’s slapen toch de halve dag? “hoor ik je denken.

Dat was ook de gedachte die mij voor dit alles op de been hield. Maar…de slaapuren van onze baby vallen nogal tegen. Ze slaapt inderdaad elke dag wel een paar uur, maar die uren zijn grillig. En ALS ze dan slaapt, weet ik van gekkigheid niet wat ik moet doen. Eten? Douchen? Kleren wassen? Flesjes uitkoken? Kolven? Iemand bellen? Ow, ik moet opschieten, want ik weet natuurlijk niet hoe lang ze nu slaapt. Dan ga ik nu toch maar eerst even eten. En daarna misschien dan zelfs wel een blog schrijven? Of zal ik gaan slapen, voor als ze vannacht weer niet wil? Of… Ow shit, daar hoor ik de baby weer….

Controlfreaks op aarde: een kind krijgen is ontzettend leerzaam. Ik heb nog nooit zulke harde lessen in ‘loslaten’ gehad.

Hoe zorg je dat je klaarzit voor kraambezoek?
En dat geldt dus ook met betrekking tot bezoek. Hoe doen andere ouders dat? Maar dan echt, serieus: HOE?  Met een kleine baby klaarzitten als er bezoek komt? En dat de baby dan is gevoed, aankleed en het liefst wakker en vrolijk is? En niet te vergeten: dat dit allemaal ook voor de ouders geldt?

Ik vind het  een onmogelijke opgave. Doordat Lauren nog geen echt ritme heeft, eet en slaapt ze op willekeurige tijden. Dat maakt klaarzitten op een bepaalde tijd op zijn zachtst gezegd uitdagend. Een extra complicerende factor is de borstvoeding: voeden duurt minimaal een uur, dus is lastig ‘even tussendoor‘ te doen. En ik voel me er (nog?) niet prettig bij om en public te voeden. Daarvoor zit ik te veel te hannesen met baby, kleding en mezelf. Maar het is ook zo wat om het hele uur dat er kraamvisite is, boven door te brengen omdat madame honger heeft.

Toch is dat wel wat er soms gebeurt. Want onze lieve Lauren is geen robotje, dus ik kan haar niet programmeren. Soms eet, huil of slaapt ze als er bezoek is. C’est la vie avec baby. Dus, mocht je hier op bezoek komen: vat het niet persoonlijk op als we nog niet helemaal knuffelproof zijn. Ook met ongekamde haren ben ik heel blij om je te zien!

…Maar je krijgt er zoveel voor terug
Wat nou nog de grootste grap is: ondanks al deze levensontwrichtende gebeurtenissen ben ik hartstikke blij met onze kleine gup. Ja, natuurlijk is het ook een taboe om te zeggen dat je spijt hebt en je de kleine graag weer ergens wil inleveren, maar ik ben oprecht BLIJ. De natuur heeft dat slim bedacht: door de hormonen en andere duistere krachten ben je als ouder blijkbaar bereid om je hele leven op de kop te laten zetten. In ruil voor… Een glimlachje. Een intens tevreden toetje als madame lekker ligt te drinken. Twee grote ogen die naar je opkijken en onderzoekend aanstaren. Kleine pruttelgeluidjes en een warm, ontspannen babylijfje tegen je aan als je samen op de bank ligt.

Dingen waarvan je vooraf niet kunt bedenken dat je daar zo gelukkig van wordt. Althans, ik niet.

En daarmee kom ik bij het allergrootste kindercliché op aarde, waar ouders regelmatig mee schermen: “Kinderen krijgen is pittig… Maar je krijgt er zoveel voor terug”.

Is dat zo?

Nee, eigenlijk is het niet veel.

Maar blijkbaar zijn al die kleine dingen die ik hierboven opnoem precies genoeg  om ontzettend gelukkig van te worden. Om alle huilbuien, gebroken nachten en poepluiers onbelangrijk te maken. Er is dus niet veel nodig om een trotse en blije moeder te zijn. Prachtig, niet?

Volgende week: En toen moest Wouter weer aan het werk. Hoe overleef ik mijn eerste dagen alleen met baby?

Geschreven door

Geef een reactie