Slaap, minder slaap & mom-support

Vorig weekend stond mijn moederstand uit, want ik was op een feestje. Een lief vriendinnetje vierde haar verjaardag en had het geweldige plan opgevat om zonder mannen en kinderen, maar met enkel vriendinnen te doen. Dus vond ik mezelf zaterdagavond terug aan een lange tafel, waar ik gezellig met andere meiden vlees omkeerde op een gourmetplaat.

De meeste andere meiden waren ook moeder. En omdat we eindelijk wat tijd hadden zonder kids, gebruiken we de gelegenheid om het gezellig…Over onze kinderen te hebben. Vooral slaap was een geliefd onderwerp. Of liever: het gebrek eraan.

Al snel bleek dat iedereen wel een kind had, of kende, dat slecht sliep. En dat niemand wist wat je er in vredesnaam aan kon doen. Een hele verademing, want er zijn ook heel veel mensen die je direct vertellen wat je moet doen als je kind slecht slaapt. Vooral mensen zonder kinderen ontpoppen zich graag tot gedreven ongevraagde adviseurs. (Gewoon laten huilen! Je moet ze geen slecht gedrag aanwennen! Het kind van mijn achternicht haar zus sliep een week in de kelder en toen huilde ze nooit meer!) . Ze willen Jonas alleen nooit lenen om hun skills op uit te proberen, dat is wel flauw.

Maar hier dus niet: we biechten aan elkaar op dat we allemaal maar wat deden. Niemand had een gouden antwoord, maar de rode draad was vooral: doe whatever it takes om nog een beetje slaapt te krijgen. Van midden in de nacht overhevelen naar het grote bed tot toch nog maar een extra flesje: prima, go for it.

Want over één ding waren we het absoluut eens: of een baby goed slaapt of niet heeft weinig met opvoedskills te maken, maar slechts met één ding: geluk. En dat ze vroeg of laat allemaal een keer gaan doorslapen, maar dat je tot die tijd gewoon moet zien te overleven.

Daarna hadden we het over hoe dicht ieders kindjes op elkaar zaten. “Bij jou zitten ze vrij dicht op elkaar toch? “, vroeg iemand belangstellend. “Hoe is dat? Daar ben ik nou zo benieuwd naar!”.

Wat ik echt een superleuke manier van vragen vond: open en nieuwsgierig, zonder oordeel. Weer eens wat anders dan het geijkte “Dat lijkt me echt zóóóó pittig”.

Ik vertelde dat ik het leuk vond, en soms ook pittig, maar dat ik natuurlijk ook niet beter wist. En dat het me misschien een voordeel leek omdat we toch nog in de luiers en slaapjes zaten en toch al tijdelijk geen leven hadden.  En zij vertelde hoe het tussen haar kindjes ging – met 3 jaar ertussen- , en andere meiden haakten in, en we vergeleken alles een beetje.

En ik bedacht me dat ik vaak las dat moeders teveel over elkaar oordelen, maar dat ik toch gelukkig veel vaker dit soort gesprekken had. En hoe leuk het is om zonder oordeel verhalen met mede-mama’s uit te wisselen.

Daarna hielden we op over kinderen en hadden we het over seks, strippers en waar je de beste coke kan kopen.

Grapje – daarna reed ik naar huis omdat ik te moe was om het laat te maken.

Viva la mam-life.  Want ja mensen, dat is nu mijn leven. Zelf een kindloos uitje gaat over kids. En ik vind dat nog leuk ook. Truttiger wordt het niet ;-).

 

Geschreven door

Geef een reactie