baby Tag Archives

Wat ik vooraf niet wist over een gezin met 3 kinderen…

“Jee dat zal wel pittig zijn, 3 kinderen!”

“Wat, is je oudste pas 3?! Dan zitten ze kort op elkaar!”

“Lekker, dan ben je gauw uit de luiers”

“Ik ben blij dat mijn oudste al wat ouder was toen nummer 2 kwam”

“Ik moet er niet aan denken hoor, aan 3 kids”

“Die derde doe je er gewoon even bij”

“Met 3 kinderen kom je altijd 1 hand te kort”

“Ik vond de overgang van 2 naar 3 het pittigst”

Al tijdens mijn zwangerschap van Suze maakte onze gezinsuitbreiding de tongen flink los. Iedereen had wel een mening, ervaring of idee bij een gezin  met 3 kinderen. Zelf had ik er niet zo’n beeld bij. We voelden ruimte in ons hart en huis voor nog een kindje en dat leek me voldoende motivatie. Maar hoe het zou zijn? No clue. Inmiddels is Suus 4 maanden bij ons en kan ik er iets meer over vertellen.

Wat ik vooraf niet had bedacht over een gezin met 3 kinderen…

(meer…)

Kraamtijd en corona: hoe maak je het gezellig?

kraamtijd

Suze heeft een bijzonder jaar uitgekozen om op deze aarde te landen. Je weet wel, met al die corona toestanden. Haar geboorte zelf viel gelukkig mooi tussen twee coronagolven in – al kreeg ik het toch voor elkaar om met het stempel corona verdacht te bevallen, maar dat terzijde-, maar kort daarna laaide het virus weer in alle hevigheid op. Dat maakt deze kraamtijd anders dan normaal. Door de combinatie van alle maatregelen een kwetsbare newborn kunnen we veel dingen niet doen. Gezellig al onze vrienden met kinderen over de vloer; als gezin naar de dierentuin; ergens in een koffietentje wat drinken; nee, nee, nee.

Toch moet ik zeggen dat al die knusse huiselijkheid en het vele cocoonen ook zijn charme heeft. En als de muren op me af komen? Dan er blijven er nog genoeg dingen over om de kraamtijd gezellig te maken:

(meer…)

Als je bevalling en kraamtijd anders lopen dan verwacht

“We hadden het kunnen weten”, zei Wouter tegen mij. “Bij Suze loopt alles anders”

We zaten tegen elkaar aangekropen op het smalle éénpersoons ziekenhuisbed en staarden naar het kleine bedje naast ons. Draadjes liepen van onder de dekentjes naar de paal die naast het bedje stond en die om de zoveel tijd piepende signaaltjes gaf. Allemaal bedoeld om dat minimensje in het bedje goed in de gaten te houden.

Minimensje, minimeisje. Ons minimeisje. Onze Suze.

(meer…)

Slaap, minder slaap & mom-support

Vorig weekend stond mijn moederstand uit, want ik was op een feestje. Een lief vriendinnetje vierde haar verjaardag en had het geweldige plan opgevat om zonder mannen en kinderen, maar met enkel vriendinnen te doen. Dus vond ik mezelf zaterdagavond terug aan een lange tafel, waar ik gezellig met andere meiden vlees omkeerde op een gourmetplaat.

(meer…)

Als je echt héél weinig slaapt

“Ja, en toen ging ik dus naar die man toe, en toen zei ik….”, vertelt mijn collega enthousiast.

Ik staar haar aan, terwijl ik verwoed een poging doe om er normaal uit te zien. Normaal, wakker en volledig in control. Ogen openhouden, glimlach om de mond, beetje knikken…Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik hoop alleen niet dat ze me nu een vraag gaat stellen, want mijn hoofd voelt alsof iemand er een cementwagen heeft omgekeerd.

De nachten in Huize B. zijn momenteel niet om over naar huis te schrijven. De eerste 4 maanden sliep kleine Jonas als een modelbaby, maar daarna begon de ellende. Eerst was meneer verkouden, toen kreeg hij een sprongetje, toen was hij opnieuw verkouden, toen wilde hij ineens weer 3 nachtvoedingen en inmiddels heb ik geen idee meer wat hem drijft maar slapen doet hij niet. En wij dus ook niet.

Slaapgebrek is een bitch. Dat weet elke jonge moeder. Kindergehuil, sokken die kwijt zijn, avondeten dat te laat klaar is, file, werkstress, drammende collega’s… Je kan het allemaal hebben, mits je enige vorm van nachtrust hebt gehad. Slaap is essentieel om een beetje levensvreugde te houden. Zonder slaap verander je in een slechte versie van jezelf. Dan word je chagrijnig, kortaf, traag met het reactievermogen van een visstick.

Althans, dat is hoe ik me nu voel. Please, tell me it’s not just me.

Ik merk nu dat we ons eerste jaar met Lauren zwaar hebben ondergewaardeerd, slaap technisch gezien. Lauren had wel nog lang nachtflessen, maar daarvoor en daarna sliep ze als een engeltje.  Allebei 1x per nacht eruit, minimaal 5 uur slaap achter elkaar, Hallelujah.

Maar onze klein chef presteert het om ons elke nacht minimaal 8 keer wakker te maken, al 2 maanden lang.  Gemiddeld elk uur een piep. Slaapdronken heen en weer sloffen om er weer een speen in te duwen. Halverwege de nacht Jonas overhevelen naar ons bed, want soms slaapt hij dan beter, maar soms ook niet, maarja je moet toch wat he want er moet toch IEMAND in huis slapen voordat over (HELP) 2 uur de wekker alweer gaat.

Gaap. En jaaa, het hoort erbij. En het gaat over. I know.

Alleen heb ik wel ondertussen nog een leven dat doorloopt met een baan, en nog een kind, en vrienden, en is dat allemaal al best uitdagend zonder dat ik erbij loop als een opgewarmde dooie.

Nouja, het is een fase. Ik hoop wel dat deze fase ophoudt voordat iedereen in mijn omgeving (inclusief ikzelf) denkt dat een deel van mijn hersenen is afgestorven.

Het voordeel: je gaat de kleine dingen in het leven erg waarderen. Zoals koffie (véél), bemoedigende woordjes van lotgenoten, of een zeldzaam beter nachtje.

Zoals vannacht, want dit weekend is Jonas een nachtje uit logeren.  Dus gaan wij héél lang slapen. Ik denk wel dat ik heel snel langs zijn lege kamertje loop. Want hoe moe ik ook ben…Het is niet compleet zonder hem. Dat verrekte moedergevoel ook. Welterusten!

Ps: Ow, hoe dat verhaal van mijn collega afliep? Don’t ask me. Ik denk dat ik stiekem heel even in slaap ben gevallen. Met mijn ogen open hoor, dat wel.

 

Twee kinderen in 1,5 jaar: I did it!

Hallo lieve allemaal. Happy 2019! Een nieuw jaar, nieuwe energie. Het was hier stil het afgelopen jaar. Mijn leven speelde vooral offline,  ik zat in mijn eigen bubbel van zwanger, kraamtijd, leven, alles. Er gebeurden mooi dingen, er gebeurden minder mooi dingen,  het was hectisch en druk en ook  vaak één grote soepzooi  in mijn hoofd en ik had geen idee hoe ik daar een woord van op papier moest krijgen. Maar nu begint het weer te kriebelen, te vonken. Krijg ik zin om jullie deelgenoot te maken van alle gekkigheid waar ik als werkende mom van 2 kleine frummels tegenaan loop. En ik ben blij dat dat vonkje er weer is, want als ik kan schrijven gaat het goed met mij. Vooral als het open en eerlijk mag zijn. Ik begin mijn rentreé dus openhartig. Dit is hoe het voelt, 2 kinderen in 1,5 jaar…
(meer…)