missen Tag Archives

Laat me niet alleen

Missen blijft altijd met fases komen. Soms is daar, in alle drukte, ineens een stiltepuntje. En dan mis ik intens.

Missen in de stilte van de alledaagse dingen.

De herinnering aan je stem. Je grote hand op mijn knie. Met die borstelige zwarte haren erop.

(meer…)

De wereld zonder jou

Ik huiver, sla mijn ogen neer een schuifel een beetje met mijn voeten. Het is niet koud in de kerk, maar toch lijkt er een collectieve rilling door de mensen om mij heen te trekken. Naast me schraapt Joris onrustig zijn keel. Aan de andere kant frummelt Sylvie wat aan haar tasje en vist er een zakdoekje uit.

We zijn hier om afscheid te nemen van Sanne’s moeder. Veel te vroeg , veel te jong, een strijd tegen kanker en toen moesten ze haar laten gaan. Er zat niet veel tijd tussen het begin en einde van haar ziekte, en Sanne heeft de laatste maanden veel tijd met haar mama doorgebracht. Lieve, stoere Sanne, die tot het eind voor haar moeder heeft gezorgd en gevochten.

De kerkklokken beginnen te luiden en de kist wordt binnengedragen, gevolgd door de familie .Sanne loopt te midden van haar vader, twee broers en zus. Ze ziet bleek en als ik haar vertrokken gezichtje zie,  lopen mijn ogen vol tranen.

De dominee begint te spreken. Een mooi, persoonlijk verhaal, waarin hij Sanne’s moeder prachtig weergeeft. Hij beschrijft haar ziekbed, haar optimisme en moed. Dan besluit hij zachtjes met de impact dat het verlies heeft op de familie. “Na vandaag gaat het leven door..” zegt hij. “En moeten jullie wennen aan een wereld die ineens zo anders is”.

(meer…)

Emoties op het werk

Het is dinsdagmiddag en ik zit met collega Lara in het gras. Voor ons rimpelt het water van een aangelegd vijvertje op de campus. Op het pad achter ons passeren groepjes druk kletsende studenten. Het collegejaar is weer begonnen en dat merken we: het universiteitsterrein is één en al bedrijvigheid. Het mooie weer van de dag drijft studenten en medewerkers naar buiten om in het zonnetje hun lunch op te eten.

Zo ook ons. De levendige sfeer gaat echter grotendeels aan ons voorbij, want wij zijn verwikkeld in een minder luchtig gesprek.

Ik trek met mijn vingers aan een grasspriet. “Mijn vriendin Sanne belde gisteren”. Zeg ik. “Haar moeder is heel erg ziek. Kanker. Ze belde omdat ze de laatste weken erg achteruit gaat. Ik vind het zo erg voor haar…”

Lara kijkt me van opzij aan. “Voor jou ook wel confronterend zeker? “ zegt ze meelevend.

Ik knik. ‘Het is moeilijk om te horen omdat je zo goed weet wat ze nu moet doormaken. Als ik haar hoor praten komt bij mij ook alles weer terug. Dat gevoel van onmacht, onzekerheid, verdriet.. Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen he?”

Lara kijkt even weg. “Nee”, zegt ze zacht.

(meer…)

Gefeliciteerd

Ik zit aan tafel. Voor me liggen twee enveloppen. Twee enveloppen waar ik net twee verschillende namen op geschreven heb. De ene is voor Joris. We zijn precies 4,5 jaar samen en ter ere daarvan heb ik een kleinigheidje voor hem gekocht. Met een lief kaartje. Ik houd van kaartjes. Ze geven me een excuus om even stil te staan bij wat iemand voor mij betekent en wat voor goeds ik diegene toewens. In Joris geval; alle liefde van de hele wereld. Vier en een half jaar samen en gelukkiger dan ooit.

In de andere envelop zit een kaartje voor Mireille, papa’s vrouw. Op het kaartje staat een schets van een kat met een pijp in zijn mond. Een pijp zoals papa die altijd had.
Vandaag is papa’s verjaardag.

Voor de tweede maal moeten we zijn verjaardag ‘vieren’ zonder hem.

(meer…)

Ik heb je lief

Joris komt al wankelend de kamer binnen. In zijn armen heeft hij een enorme geluidsbox. Hij heeft hem net schoongemaakt: het bruine hout glanst. “Kijk”, zegt hij licht hijgend. “Zo ziet het er al heel anders uit! Ik heb ze nu allemaal schoon. En dan ga ik deze nu naast de tv zetten en de andere naast de bank”.

Ik kijk op vanaf de bank, waar ik verdiept was in mijn boek. Joris is omringd door kabels, boxen en boekjes met de gebruiksaanwijzing. Al pratende laat hij de box voorzichtig op de grond glijden en kijkt naar me op. Zijn blauwe ogen glanzen en hij veegt met één hand wat springerige haren uit zijn ogen.

Hij staat daar zo lief, met zijn hand op de geluidsbox, dat ik ineens en golf van emoties door me heen voel gaan.

(meer…)