The Mama Experience #6: Life as we knew it

Voordat het moederschap zich aandiende, nam ik me voor dat ik ‘niet zo’n moeder zou worden die nooit meer iets zonder haar kind wil doen’. Dat leek me namelijk niet echt gezond. En ook niet leuk: quality time met manlief of vriendinnen is toch net wat meer quality zonder huilende baby.

De eerste stapjes zonder baby
Toen Lauren een week of 5 oud was, deed ik een eerste poging om dit voornemen in de praktijk te brengen. Een koffie date met vriendinnetje Estelle moest het worden, in Wageningen. En dat ging goed! Oké, het vertrek had iets meer voeten in de aarde dan vroeger, maar na een ochtend voeden, kolven en gehaast aankleden kwam ik bijna op tijd en met maar één melkvlek in mijn shirtje in Wageningen aan. Daar zat ik een paar uurtjes met Estelle te kletsen, en voelde ik me wonderbaarlijk… normáál. Al kijkend naar het winkelende publiek besefte ik me dat de hele wereld gewoon doordraaide. Dat er niks veranderd was. Dat niemand wist dat ik net moeder geworden was. Voor de  voorbijgangers was ik gewoon een willekeurige vrouw. Niemand wist dat het shirt dat ik droeg een voedingsshirtje was, dat mijn haar een tikkie pluizig was omdat ik allang blij was om na het kolven op tijd in de auto te zitten en dat ik thuis een prachtig mooie baby had. Een beetje gek, maar ook wel verfrissend.

Omdat ik wist dat Lauren veilig thuis bij papa was en daar tevreden haar flesje melk leegdronk, miste ik haar ook niet enorm. Eenmaal thuis kuste ik haar blozende wangetjes, snoof de zoete babygeur op en bedacht me tevreden dat mijn eerste kindloze date een succes was. Dit kon dus nog, mooi!

Het echte date werk
Na dit succes was het tijd voor stap 2: een etentje met Wouter samen. Het leek me heerlijk om even samen weg te zijn en rustig bij te kunnen praten, want de goede gesprekken schoten er gek genoeg de laatste weken een beetje bij in. Opa en oma wilden maar al te graag oppassen en zo was ook deze date snel geregeld. De dagen voor onze date verheugde ik me erop. Even normale kleren aan, make-upje op en en in alle rust 3 gangen eten, heerlijk!

Wel had ik in mijn achterhoofd ook een stemmetje dat zich afvroeg of het normaal was om mijn 7 weken oude baby al bij anderen achter te laten. Was dat niet veel te snel? Ik ging te rade bij mijn moedervriendinnen en hun antwoorden stelden me maar matig gerust. De meiden die ik sprak gingen pas voor het eerst weer samen uit eten toen hun kleine 6 tot 9 maanden oud was. Hmm…Waren wij dan zo raar dat we dit ‘nu al’ gingen doen?

Doei kleine baby, we komen echt terug…
Ineens was De date dag daar. Gedurende de dag groeit er een onbestemd gevoel in mijn buik. Elke keer als ik Lauren voed, verschoon of knuffel doe ik dat met een vreemd melancholisch gevoel. Alsof dit de laatste keer is dat ik al die dingen met haar doe. Alsof we, door samen weg te gaan, een grens overschrijden en onze kleine baby niet meer exclusief van ons is. “Kom op Maaik”, spreek ik mezelf streng toe. “Stel je niet aan, Lauren gaat niet eens merken dat je weg bent! En daarna is alles gewoon weer normaal!” . Ik kan bijna niet geloven dat ik me echt zo onrustig voel omdat we straks een paar uurtjes weggaan. Rationeel slaat het nergens op, maar mijn gevoel trekt zich daar niks van aan.

Tegen de tijd dat mijn schoonouders aankomen ben ik lichtelijk in paniek. Als een op hol geslagen grammafoonplaat ratel ik over flesjes, krampjes, slaapjes, terwijl mijn schoonmoeder geduldig met Lauren in haar armen staat.  Nadat ik Lauren nog een laatste keer heb geknuffeld duwt Wouter me de auto in. Met tranen in mijn ogen laat ik me de straat uit rijden. Ik heb de afgelopen weken soms gesnakt naar een momentje rust, een moment geen moeder maar mezelf zijn.  Nu is het zover en ik mis Lauren al voordat ik weg ben. Ik voel me schuldig en slecht en snap niet waarom me dit ooit een goed idee leek.

Pas als we in de stad aankomen en in het restaurant op een broodje kauwen, begin ik me te ontspannen. Naarmate de avond vordert verdwijnt mijn schuldgevoel naar de achtergrond en geniet ik van de tijd met Wouter. Wel valt het me op dat Wouter, die bij vertrek zo relaxt leek, opvallend vaak op zijn telefoon kijkt. Tegen de tijd dat het toetje wordt geserveerd is hij erg stil geworden en wiebelt hij ongeduldig op zijn stoel. “Wil je nog koffie schat..?” vraag ik. “Uhm.. jij?” antwoordt Wouter vragend. “Ja kan.. Of zullen we dat thuis doen..?”

20 minuten later stommelen we gehaast ons huis in. Daar treffen we absolute rust aan: Lauren ligt heerlijk te slapen. Wat redelijk bijzonder is, want bij ons slaapt ze NOOIT op deze tijd. ‘Ging het goed?”, vragen we aan opa en oma. ‘Ja hoor, prima! Ze heeft lekker gegeten, gelachen en geslapen. We hadden er geen kind aan’, is het antwoord. Blijkbaar heeft Lauren ons niet echt gemist. Waarom zou ze ook?

Back to work: nog even niet
En dus kunnen we ons eerste babyloze uitje een succes noemen. Voor herhaling vatbaar! Alleen… De komende tijd maar even niet. Want door weg te zijn ben ik me gaan beseffen dat ik samen met Lauren zijn toch wel heul erg fijn vind. En nu mijn verlof voorbij vliegt wil ik vooral nog even exclusief moederen. Over een dikke maand mag ik namelijk alweer aan de bak. Wat betekent dat onze dame over twee weken al gaat wennen op het kinderdagverblijf. Daar moet ik nog maar niet aan denken…

Geschreven door

Geef een reactie