Wat ik vooraf niet wist over een gezin met 3 kinderen…

“Jee dat zal wel pittig zijn, 3 kinderen!”

“Wat, is je oudste pas 3?! Dan zitten ze kort op elkaar!”

“Lekker, dan ben je gauw uit de luiers”

“Ik ben blij dat mijn oudste al wat ouder was toen nummer 2 kwam”

“Ik moet er niet aan denken hoor, aan 3 kids”

“Die derde doe je er gewoon even bij”

“Met 3 kinderen kom je altijd 1 hand te kort”

“Ik vond de overgang van 2 naar 3 het pittigst”

Al tijdens mijn zwangerschap van Suze maakte onze gezinsuitbreiding de tongen flink los. Iedereen had wel een mening, ervaring of idee bij een gezin  met 3 kinderen. Zelf had ik er niet zo’n beeld bij. We voelden ruimte in ons hart en huis voor nog een kindje en dat leek me voldoende motivatie. Maar hoe het zou zijn? No clue. Inmiddels is Suus 4 maanden bij ons en kan ik er iets meer over vertellen.

Wat ik vooraf niet had bedacht over een gezin met 3 kinderen…

  • Dat het hebben van een (net) 4 jarige kleuter superhandig is
    Lauren is sta-pel gek op Suze. Jonas overigens ook, maar hij uit zijn liefde graag door bovenop haar te gaan zitten. Lauren daarentegen? Die kan nog beter met Suze overweg dan ik. Urenlang zingt ze liedjes, trekt ze gekke bekken en vertelt ze Suus verhaaltjes. Als Suze huilt staat ze klaar met speeltjes naast de box. En moet Suze verschoond worden? Lauren staat klaar om de schone luier aan te geven en de romper dicht te drukken. Het is geweldig om haar zo te zien in haar rol van grote zus. Daarnaast is het ook heel handig. Als Suze rond de tijd dat er gekookt moet worden huilerig is, helpt de aanwezigheid van Lauren enorm. Hoef ik alleen nog maar op te letten dat Jonas geen kastjes opentrekt of een blokkentoren op Suus probeert te bouwen.
  • Dat 3 soms minder werk lijkt dan 2
    Ja, zie boven. Maar ook omdat Lauren en Jonas beiden nu een leeftijd hebben dat ze goed zelf kunnen spelen en ook regelmatig leuk samen spelen. Toen zij respectievelijk 2 en 1 jaar waren had ik mijn handen soms nog meer vol.
  • Dat ik de overgang van 0 naar 1 kind nog altijd by far de grootste vond
    Van 1 naar 2 of van 2 naar 3 kids, I don’t really care. Voor mij was de overgang van geen naar één kind echt een aardverschuiving. Van een onbezorgd, self centrered leventje naar een leven van constant AAN staan en een enorme berg liefde en verantwoordelijkheidsgevoel. Bij de kindjes die daarna volgde was ik al moeder, ik kende deze emoties inmiddels. Dus vond ik dat veel minder spannend.
  • Dat de deur uit gaan in de winter minimaal 20 minuten tijd kost
    Voordat alle jasjes, schoentjes, wantjes, sjaals zijn verzameld, er nog even een poepluier is verschoond, Lauren toch nog een plas moet doen en Suze besluit over haar schone shirtje heen te spugen… En dan heb ik het nog niet eens over de spullen die ik vooraf allemaal moet inpakken.
  • Dat het huis met ‘maar’ 2 kinderen ineens héél rustig is
    Soms speelt Lauren tegenwoordig wel eens bij een vriendinnetje. En dan… wát een rust! Alleen maar Jonas en Suze! Zo grappig hoe je referentiekader kan verschuiven.
  • Dat een huis met alleen maar 1 baby echt peanuts is
    Toen Lauren net geboren was en ze voor het eerst uit logeren ging, haalden Wouter en ik opgelucht adem. Even rúst, even tijd voor onszelf… Sinds Suze er is ervaar ik ongeveer dat gevoel met ‘alleen maar’ Suze. Op de dagen dat Jonas en Lauren naar de opvang zijn, strekt de tijd zich voor me uit. Ik kan rustig het huishouden doen, wasjes draaien, flesjes geven terwijl ik een serie kijk en rondjes wandelen zonder rumoerige peuter en kleuter. Nooit gedacht bij Lauren dat dat ooit zo zou kunnen voelen.
  • Dat je ook met 3 vrij snel je ritme vindt
    De eerste 2 maanden met Suze was het puzzelen. Suze dronk en sliep op wisselende tijden, dat maakte haar erg flexibel maar ook onvoorspelbaar. Zat ik net even te lezen met de oudste twee, meldde Suus zich ineens veel te vroeg. Dat maakte dat ik het moeilijk vond om dingen te gaan doen, want ik wist nooit of ik ze af kon maken. Na 2 maanden kwam er meer ritme in en werd ik ook zelfverzekerder in wat ik wel en niet kon doen.
  • Dat je je soms bezwaard voelt om naar vrienden te gaan met ‘al die kinderen’
    Nou maken we nu natuurlijk niet zoveel uitstapjes…En hebben we geen vrienden die ons dit gevoel geven… Maar 3 kids is natuurlijk gewoon best veel. Een kleine invasie. Daar moeten anderen ook maar zin in hebben.
  • Dat de liefde die je voor je kinderen voelt verdriedubbeld
    Liefde voor Laurens uitbundigheid, liefde voor Jonas zijn dikke knuffels, liefde voor Suus haar lieve lachjes… En dan ook nog eens de schattigheid van hun interactie met elkaar en de lol die ze dan hebben. Zo heerlijk!
  • Dat ik het ontzettend, geweldig, superleuk vind om moeder van 3 te zijn!
    Want als iets mijn gevoel als moeder dan dit stel beschrijft, is het wel RIJKDOM <3

 

Geschreven door

Geef een reactie