Working mom in coronatijd #2: Dolce far niente

Het is zondag. Ik heb een beetje uitgeslapen – met veel dank aan manlief. Nu zit ik in mijn badjas beneden met een cappuchino, terwijl Lauren naar een luisterboek van Jip en Janneke luistert, Jonas met auto’s speelt en Wouter op de bank hangt.  Straks ga ik even douchen, de kinderkamers poetsen en dan is het alweer lunchtijd. ‘we kunnen wel een roereitje maken’, denk ik vaag. ‘Met broodjes uit de oven”. De zon schijnt buiten en een lange, ontspannen dag strekt zich voor ons uit.

En zo voelt het ook echt: als ontspannen. Waar de laatste weken de muren geregeld op me afkwamen en ik dingen wilde doén, mensen wilde zién, gewoon IETS… Heeft nu een soort loomheid van me meester gemaakt. We hoeven niks want we kunnen niks. En dat is prima.

Terwijl ik weer naar boven sjok om me aan te gaan kleden, vraag ik me af waarom ik me vandaag zo tevreden voel. Zou het iets met aan aangekondigde maatregel hebben dat de opvang binnenkort weer opengaat? Dat ergens aan de horizon weer een perspectief gloeit naar het normale leven? Een voorproefje van weer dingen mogen, mensen mogen zien. Van terug-naar-normaal, met daarbij ook alle drukte en bijkomende verplichtingen?

Dat de opvang binnenkort weer open gaat bezorgde me gemixte gevoelens. “Halleluja”,  dacht ik enerzijds toen Rutte het aankondigde. Mijn werkweek terug. Want wat geeft deze doorlopende zorgen- werken- zorgen marathon veel druk en stress. Meer duidelijke grenzen, kinderen gedurende werktijd het huis uit, je normale aantal uren kúnnen werken op normale tijden; ik kijk er enorm naar uit.

Tegelijk vind ik het ook eng. Want nu al die weken eenzame opsluiting is het best gek om die kleintjes ineens weer van huis te sturen. Ons coconnetje uit, waarin we het – ondanks alle drukte-  ook heel fijn hebben met z’n vieren. Beschermd tegen het grote, boze Coronavirus. En dan kan Jaap van Dissel van het RIVM wel nog zo stellig zeggen dat kinderen ‘minder risico lopen’ en ‘minder snel corona overdragen’, maar minder is niet hetzelfde als niet. Nu we al wekenlang als schaapsherders ons kroost behoeden voor de enge buitenwereld, voelt het gek om ze weer los  te laten. Tegenstrijdig ook: we mogen onze familie en vrienden niet zien, maar opvang mag dan ineens wel.

Het zal weer wennen zijn en aanpassingen vragen, die stap ‘terug naar normaal’. Misschien dat ik daarom de quarantaine bubbel vandaag meer waardeer. Simpelweg blij ben dat we gezond en wel bij elkaar zijn, niks hoeven behalve gewoon samen zijn.

Dat de kinderen buitengewoon zoetjes spelen en we deze ochtend nog geen overtogen huiltje, piepje of ruzie hebben gehoord helpt ook.

Grappig, hoe snel je aan een nieuwe werkelijkheid went. En hoezeer mijn gevoel over de gekke situatie waar we inzitten per dag verandert.

Maar vandaag is alles goed. Dolce far niente: ik ga er nog goed in worden.

Geschreven door

Geef een reactie