Working mom in Coronatijd #4 :”Waar ben je?!”

Woendagochtend, 9 uur. Lauren en Jonas zitten in de zandbak van de plaatselijke speeltuin te scheppen. Wouter werkt vanochtend en ik houd toezicht op het kroost. Terwijl ik probeer te voorkomen dat Jonas een zandtaartje opeet, piept mijn telefoon. “Kom je ook bij de meeting over project x’? staat er. Het apptje komt van een collega die me zelden appt op mijn eigen nummer – ik heb 2 telefoons en werkberichtjes komen meestal binnen op de werktelefoon.

Ik frons. “Wanneer is dat? “ app ik terug.

“Nu’, luidt het antwoord.

Een licht paniekgevoel maakt zich van mij meester. “Ik kan niet, dat had ik ook aangegeven”, typ ik gehaast terug. “Ik ben met de kinderen”.

“Ok”, is het antwoord.

Ik staar geïrriteerd naar mijn telefoon. Inmiddels is me wat gaan dagen. Dit is een meeting waar ik echt bij moet- wil- zijn. Direct na het inplannen had ik daarom doorgegeven dat ik niet kon, waarna diegene die plande zei dat ze erop terug zou komen. Dat heeft ze niet meer gedaan, en ik ben het zelf ook glad vergeten. Tot nu.

“Hoe kan dit nou weer gebeuren?” mompel ik. En ik heb al zo’n kloteweek; door een spoed-crisis-werkiets wat tussendoor kwam wring ik me in allerlei bochten om én te werken, én mijn kinderen nog iets van aandacht te geven.

Gisteravond heb ik tot 22:30 uur zitten werken, zodat ik vanmorgen even de handen vrij zou hebben voor de kids… En nu dit weer.

What to do?! Ik wil heel graag flexibel zijn, maar een digitale vergadering doen van minimaal een uur over een moeilijk onderwerp, met Lauren en Jonas erbij? Die NU begint, terwijl ik in de speeltuin zit – 20 minuten lopen vanaf huis?

Geen optie.

“Mam”? klinkt een klein stemmetje. Ik kijk op. Lauren is uit de zandbak naar me toegelopen en kijkt me onderzoekend aan. “Wat doe je?” Ik forceer een glimlach. “Mama moest even een appje sturen voor haar werk”.

Haar ogen blijven vastgeplakt aan mijn gezicht. “Was je daarom verdrietig? En is dat nu klaar? Ben je dan nu weer blij? “

Ik slik.

Die kleintjes voelen alles aan. Ik kan ze niet misleiden; als ik gestresst of afgeleid ben dan weten ze dat. Lauren maakt zich zorgen of haar mama wel blij is, omdat mama zit te stressen over een werkvergadering. Wil ik zo’n moeder zijn?

“Ja lieverd, mama is bijna klaar”. Lach ik nu iets krachtiger terug. “Nog één berichtje”.

“Vervelend dat ik het moet missen, praat je me na afloop bij? “app, ik mijn collega terug. Dan stop ik mijn telefoon in mijn zak en richt mijn aandacht op de kids.

“Mooi geschept jongens! Wie gaat er mee naar de glijbaan?”, vraag ik ferm. Ik haal diep adem en sta op, achter de joelende stemmetjes en lachende gezichtjes aan.

Soms kan je echt maar één ding tegelijk doen, en vanochtend zijn dat mijn kinderen.

 

Geschreven door

Geef een reactie