Working mom in Coronatijd #7: ken je beperkingen  

Nog 3, nog 2, nog 1… Boven! Opgelucht trek ik mezelf op aan de trapleuning en blijf even hijgend staan. Het is me een beetje zwart voor de ogen, maar uit ervaring weet ik dat dat vrij snel wegtrekt als ik heel even rust neem. Het is ochtend, half 9, en ik ben op weg naar kantoor.

Thuis, op zolder.

De laatste ochtenden heb ik een beetje moeite met opstarten. Nadat we op de fiets de kinderen hebben weggebracht komt ik al hijgend thuis. De 2 trappen die ik daarna op moet naar zolder voelen dan als de beklimming van de Mount Everest.

Volgens mij heeft het allemaal te maken met de groeiende gup in mijn buik. Ze is nogal aan het draaikonten, of feesten, Joost mag weten wat ze uitspookt maar mijn longen en alle andere organen hebben het er zwaar mee. Vooral ‘sochtends vroeg lijkt het erop alsof alles intern in de kreukels ligt en mijn lichaam hard moet werken om weer een beetje te functioneren.

Dit klinkt waarschijnlijk alsof ik de minst fitte of zwaarlijvige zwangere ooit ben, maar volgens mij valt dat best mee. Eigenlijk kom ik deze zwangerschap, net als de vorige, weer best fris en fruitig door. Ik kan nog lopen, ik kan nog fietsen, ik kan mijn veters nog strikken.

Wel ben ik alweer flink aangekomen: dat gebeurt gewoon als ik zwanger ben. Van mezelf ben ik normaal slank gebouwd, maar met baby in de buik verzamel ik kilo’s zoals de meeste vrouwen nieuwe schoenen verzamelen. Maar goed, zelfs met 15 kilo extra ben ik nog steeds niet echt dík.

Ik voel me wel dik, maar dat is weer wat anders.

En ik moet die extra kilo’s natuurlijk ook wel meeslepen. Maar mijn niet fitheid die me nu piepend en steunend de trap op laat klimmen, lijkt toch meer te maken te hebben met het feit dat mijn baby raar ligt en ik amper lucht krijg.

Met enige moeite laat ik me op de bureaustoel zakken en klap ik de laptop open. Ik werp een blik op de klok: ik heb nog 5 minuten voordat mijn eerste meeting begint. Vijf minuten om weer op adem te komen dus. Moet lukken.

Zwanger zijn is een raar iets. Soms vergeet ik haast dat ik zwanger ben en is het iets wat ik ‘erbij’ doe. Soms voel ik me hééél zwanger. Zoals wanneer ik een door hormonen ingegeven woede uitbarsting krijg over iets onbenulligs – sorry Wouter-  of zoals nu. Het doet me wel beseffen dat er toch echt iets bijzonders aan de hand is in mijn lijf: er groeit een baby! En al is dit de derde zwangerschap, toch merk ik dat ik makkelijk weer in de valkuil trap dat ik dingen ‘gewoon’ wil kunnen blijven doen. Al gaan ze dus niet echt gewoon meer.

Ik zoek op het bureau naar mijn werktelefoon, die ik nodig heb om in te kunnen loggen. Waar is dat ding? “In mijn handtas”, schiet me te binnen. Gister meegenomen naar kantoor. En de handtas is beneden. Aan de kapstok. In de hal. Onderaan 2 trappen.

Ik kijk nog een keer op de klok. Over 2 minuten moet ik- niet hijgend- vergaderen.

Ik vloek en sta moeizaam op. De sterretjes, die net verdwenen waren, dansen weer op. Een pijnlijke steek trekt door mijn buik. Ik laat me weer op de stoel zakken en pak mijn andere telefoon. “Lieverd? “ app ik Wouter, die beneden aan de keukentafel ook zijn werkdag is gestart. “Kan jij ajb iets voor me doen..?”

Hulp vragen is niet altijd makkelijk, maar ik word er steeds beter in.

 

 

 

 

Geschreven door

Geef een reactie