Zwanger in Coronatijd: Niet te vroeg komen baby!

Auw! De steek die door mijn buik trekt is pijnlijk en ik krimp even in elkaar. Moeizaam trek ik mijn knieën iets omhoog, in een poging mijn buik nog meer te ontzien. Onbewust schieten mijn gedachten naar de woorden van de verloskundige: “Harde buiken zijn niet erg, maar er moet geen regelmaat in komen. Als je denkt dat het op weeën begint te lijken moet je gelijk aan de bel trekken”.

Weëen zijn zeker niet de bedoeling ,want ik ben pas 31 weken zwanger. Maar ik heb last van een blaasontsteking en dat vind mijn buik niet leuk. Ik slik al dagen antibiotica, maar de minste inspanning of beweging levert me een harde buik op. En nu lig ik in bed en heb ik dus kramp. Gewoon een krampje dat je als zwangere wel eens hebt, als de baby draait of als je je te druk maakt.

Maar na die waarschuwing van de verloskundige schieten mijn gedachten natuurlijk gelijk op hol. Wat nou als er NU een bevalling begint? Dat kan echt niet! Nog los van het feit dat baby nog veel te klein is om al uit mijn buik te komen, zijn we er ook nog helemaal niet klaar voor.

Neem de babykamer. Vorig weekend is Jonas eindelijk verhuisd naar zijn nieuwe kamertje op zolder, en konden we van start met het pimpen van de babykamer voor baby 3. Die kamer staat op het moment dus vol met verfrollers en afdekfolie. De kastjes zijn nog leeg: ik moet alle babykleding die van Lauren is geweest nog ordenen en uitzoeken. En ook het kopen van een schattig geboortepakje staat nog op mijn to-do lijst.

“ Als baby nu komt, weet ik niet eens wat ze aan moet”, denk ik paniekerig. Natuurlijk weet ik ook wel dat áls baby nu komt, ze helemaal niet niet in maat 50 past, maar om half 1 snachts met een zere buik lijkt dit ineens een levensgroot probleem.

Sowieso: als de bevalling nú begint, wat doen we dan met Lauren en Jonas? Rond de uitgerekende datum hebben we een mooi vangnet van opa & oma en vrienden die te hulp kunnen schieten als dat nodig is, maar dat hebben we nu nog niet echt ‘ingericht’. Opa en oma zitten as we speak op de camping in Frankrijk. Wat als mijn vrienden midden in de nacht hun telefoon niet opnemen?! Opzich wonen ze op loopafstand en hebben we ook hele behulpzame buren, maar ook dit zit me niet lekker.

Er schiet me ook te binnen dat we nog geen maxi-cosi hebben: staat op het lijstje om te kopen.  Baby kan dus helemaal niet mee naar huis. En we zijn ook nog niet uit het geboortekaartje. Wat zeg ik: we zijn praktisch pas net uit de naam!

“Waarom zijn we ook ZO LAAT met alles”, denk ik geërgerd. Bij Lauren en Jonas hadden we die kamer volgens mij rond deze termijn allang klaar. Bij baby 3 hadden we minder haast: deels omdat we door de Corona issues weinig klustijd hadden, en deels omdat we minder haast voelden. Ongeveer alles voor baby 3 is namelijk al in huis. “Ze kan zo komen en dan is er nog geen probleem” , zeiden we een paar maanden terug nog opgewekt.

Maar dat is allemaal leuk en aardig: hier in het donker, met pijn in mijn buik, denk ik daar HEEL anders over.

Ik wil dat alles KLAAR is, voor baby. Dat de kamer optie-toppie mooi is, met gewassen, geurige kleertjes in de kast. Dat het geboortekaartje ons tegemoet lacht en dat de vitamine K al op het aanrecht klaar staat.

Ik ben bijna in staat om per direct op te staan en alvast een kastje te gaan uitsoppen, Als mijn buik me eraan herinnerd dat dat een slecht idee is en ik me veel te druk maak. Na nog wat woelen en een paracetamol val ik dan toch in slaap.

De volgende ochtend word ik wakker zonder buikkramp. Het zonnetje schijnt door het slaapkamerraam en zorgen van vannacht lijken te verbleken. Het komt wel goed… We hebben nog tijd genoeg.

Maar we gaan dit weekend wel even gas geven op die babykamer. Het kan maar klaar zijn!

Geschreven door

Geef een reactie